REIS van MOCHHA naar BOMBAY. 455 
dat ontdekkingen in het Ooften zou tragten te doen , miffchien geheellijk ver- 
loren. Van ons gezel fchap kwam met mij, ook de heer cramer te Bombay. 
Doch deze mijn reisgenoot ftierf ook eenige maanden na onze aankomft in deze 
Rad. Dus bleef ik flegts alléén overig van het gantfche gezelfchap, welk de 
Koning van Deenmarken naar Arabic zond. Ik hoop egter niet, dat deze voor- 
beelden of de Monarchen zullen affchrikken , om dergelijke reizen verder te on- 
derfteunen, of de geleerden, om die te ondernemen. Had de heer DONAfiniet 
zo veel haaft gemaakt om naar Indië te komen : hadden wij allen ons béter voor 
verkoudheden in agt genomen, en ons in ’t algemeen van het begin af meer naar 
de wijze van léven der Oofterlingen gefchikt : indien de verfcheidene medele- 
den van ’t gezelfchap meer vertrouwen op malkanderen gehad, en zig hunne reis 
door wantrouwen en onderlingen twift, niet zo verdrietlijk gemaakt hadden ; 
zo waren wij miffchien allen gelukkiglijk weer naar Europa gekomen. Maar , ge- 
field ook , men flerft op zulk cenc reis , zo is ’t altijd loflijk , zijn léven in dienfl der 
wétenfehappen verloren te hebben. Is men zelfs zo gelukkig van weêr terug te 
komen > zo is het zeer aangenaam , dat men veele zwarigheden tc boven geko- 
men is, veelc volken gezien heeft, die door de Europeërs voor onbefchaafd , 
zelfs wel voor barbaaren, gehouden worden, en dat men dezelven van een’ bé- 
teren kant heeft léren kennen. 
Bij deze gelégenheid zal ik nog van een’ and’ren ongelukkigen geleerde ge- 
wag maken, dien Frankrijk naar het Ooften zond, en van welken men in de 
noordlijke gedeelten van Europa mogelijlc in ’t geheel geen narigt bekomen heeft. 
Deze was, zo ik mij niet vergis, een heer simon. Hij was een lid van het ge- 
nootfehap der wétenfehappen te Parijs, een natuur -genees - en , gelijk men mij 
verzékerde, ook een fterrenkundige. Hij ging van Frankrijk regtdoor naar Ha- 
Icb. Zijne landslieden wilden hem zijn verblijf in deze ftad aangenaam maken, 
en bezogten hem zeer vlijtig; doch hij was niet naar het Ooften gekomen, om 
zijnen tijd aldaar in gezelfchap der Europeëren doortebrengen. Dezen Hoorden 
hem dikwils in zijne naarvorfchingen. Hij befloot daarom , naar Diarbekr to 
gaan , in de hoop dat hij aldaar gcrufter zou kunnen ftudéren. Hier waren geen 
andere Europeërs, dan eenige Capucijncn, die allen in één huis woonden, en 
die hem gewillig innamen. Dengeenen, die in eenklooftcr tehuis geweeft zijn, 
zal het bekend zijn, dat onder de munniken, hoe klein ook hun gezelfchap is, 
Lil 2 altoos 
