AANMERKINGEN te BOMBAY en SURATTE. 
56 
voor zig bij het hof te verkrijgen , lieten de anderen zig daardoor niet afhou* 
den , om hem uit zijnen post te verdrijven , ais zij ’er de magt toe hadden. 
Onder de Europefche landaarden , die te Suratte handel dreven , waren de 
Hollanders en de Engclfchen de magtigften. Beiden hadden hier reeds te voren 
krijgsvolk en gefchnt, om het hunne bij een onvoorzien oproer te verdédigen. 
In den langdurigen burgerkrijg lieten zij nog meer volk , wapenen en andere 
krijgsbehoeften komen. Zij verfchanften zig in hunne huizen en tuinen , éven 
als de grooten des lands. De laatftcn agtten het der moeite waerd , de vriend- 
fchap van zulke kooplieden te zoeken : en dewijl zij niet alleen wél betaalden , maar 
ook daarenboven veele vrijheden beloofden , indien men hun behulpzaam wilde 
wezen , om de regéringin handen te krijgen, lieten de Europeè'rs zig niet lang 
bidden, om hen rijklijk van krijgsbehoeften te voorzien, zelfs om aan den twist 
deel te némen. Elke der beide gemelde natiën wilde nu, dat die geen voor 
nabab zou verklaard worden , die hun de meeste voordeelen beloofde. Mis- 
fchien was in het vergelijk ouk nog begrepen , dat hij der andere niet zo veel 
vrijheid in den koophandel zou vergunnen. 
Eenigen van de kleine despoten , die zig als nababs opwierpen , riepen zelfs 
de Maratten tc hulp. Dezen trokken daar het grootfte voordeel van. Want , 
fchoon de geen , die zijne toevlugt tot hen genomen had , door een’ anderen 
verdréven werd, eischten zij van deszelfs navolger het geen hun beloofd was; 
en, wilde hij geen oorlog met hun hebben, dan moest hij betalen. Zédertdien 
tijd hebben de Maratten het derde deel van den geheelen tol te Suratte getrok- 
ken, daar zij te voren maar een vierde gedeelte geheven hebben. Daar is zelfs 
altoos een van hunne bedienden op het tolhuis, die van al de inkomende gelden 
tégenboek houd. 
Bij alle deze inwendige onlusten bloeide de koophandel en hantering. Wan- 
neer de kleine dwinglanden elkander in de Rad aanvielen, floten de andere in- 
woners de ftraaten , welken niet op hunnen weg waren , éven als de inwoners 
te Kahira gedurende de onenigheden der Bey’s, en dan ging elk weer aan zijn 
werk. De burger werd daar bij niet geplonderd: en wanneer zulks zomtijds ge- 
beurde , of zijn huis bij zulk eene gelegenheid een roof der vlamme werd, kreeg 
hij gemeenlijk eene fchavergoedmg. 
Eind lijk werd de nabab, dien de Engelfchen de hand boden, uit Suratte 
ver- 
