AANMERKINGEN te BOMBAY en SURATTE. 67 
wen, dat alleen de borst, en noch den rug , noch het onderlijf bed ekt. Dit 
Ruk van kléding bewaart de borfien zo wél, zegt men, dat veele Europefche 
VTouwsperfoonen , die naar Indiën komen, zig een dergelijk laten maken, ge- 
lijk zij ook de Indifche vrouwsperfoonen in het Ruk der reinigheid moeten na- 
volgen , indien zij de liefde haarer mans niet willen verliezen. De vrouwen der 
Indiaanen zijn niet minder arbeidzaam , dan haare mannen. Te Bombay heb ik 
er veelen gezien, die hout droegen, en dus haar brood zuur verdienden, en 
niettemin met veel zilver, goud en gefleenten pronkten. Doch dit alles be- 
Raat ook in ringen , waarvan haare kinderen , ja zelfs kindskinderen nog gebruik 
kunnen hebben. Zij dragen bij voorbeeld in het eene neusgat eenen ring met 
een geReente, dergclijke ringen in den geheelen rand van het oor, ringen aan 
de vingers en teenen, en groote ringen aan de enkels en om de armen. Ziet 
men daarëntégen eene Mohammedaanfche , dan is deze, éven als die in Arabië 
en Turkije , geheel bedekt ; en vrouwen , die aan vreemden haar aangczigt , ja 
nauwlijks de handen niet durven vertonen , kunnen buiten haar huis niet veel 
verdienen. 
D e vergaderingen der Indiaanen op hunne feestdagen heb ik maar eene eeni- 
ge reis bijgewoond, en dat was te Loheia in Arabië. Hier zaten ia of 13 Bani- 
aanen in eenen kring. Elk van hun had een metaalen bekken of eene kleine 
trom. Als een van hun een vaers in de Indifche taal gezongen had, herhaalden 
alle de anderen dezelfde woorden , en lieten hunne fpeeltuigen daar bij horen. 
Ik was in gezelfchap van eenen Mohammedaan , en wijl ik bemerkte , dat wij 
bij de Baniaanen juist niet zeer wélkom waren , vertrok ik weer in minder dan 
een kwartier uurs , om hen in hunne aandagt niet te Roren. 
Al het geen een Braman, als geestlijke, te verrigten heeft, is niet tot mijne 
kennis gekomen. Wanneer egter eenen Hindu een kind geboren word , moet 
een Braman aanRonds, volgens flerrenwikkundige régelen, bepalen : of het in een 
gelukkig of ongelukkig uur ter waereld gekomen is ; en dit verrigt hebbende, 
hangt hij den jonggeborenen een dun touw over de fchouders, welk kentéken 
zijner natie hij dan gedurende zijnen leeftijd draagt. Dit gebruik fchijnt zeer oud 
tc wézen; want onder de beelden in de pagode op het eiland Elepkanta vind men 
er reeds zeer veelen , die zulk een touw over den fchouder hebben. Wanneer 
een Banüian zijn kind uithuwlïjken wil, waarvoor hij dikwijls zorgtak het flegts 
I 2 6 of 
