94 
REIS van ABUSCHAHHR naar SCHIRAS. 
onze legerplaats. Doch geen der Christenen in onze karavane wilde de moeite 
némen om er één van te fchieten , wijl hij het toch niet in de légerplaats zou hebben 
kunnen brengen, zonder zig aan de veragting der Mohammedaanen bloot te 
Rellen. De Perzen zijn voor het overige veel beleefder jégens vreemdlingen , 
dan de Turken en Arabiërs, en in dit opzigt heeft men ze te regt de Franfchen 
van het Oosten genoemd. Wanneer andere reizigers hen als bedrieglijk in den 
handel, en als een volk befchrijven, dat men op het woord niet veel geloven 
moet, kunnen zij daarin ook gelijk hebben. Nogthans geloof ik, dat een Eu- 
ropeer, geen koopman zijnde, met meer genoegen onder de Perzen, dan onder 
Turken of Arabiërs zal reizen. Plet onaangenaamste is , dat de Perzen met 
geen Tndifchen heiden, geen vuuraanbidder, geen Christen of Jood, zelfs met 
geen Mohammedaan van een’ anderen aanhang willen éten of drinken , maar ze 
allen voor onrein houden. De Sunnitcn maken daaromtrent geen groote zwa- 
righeid , wanneer men hen maar niet vergt verboden fpijzen met ons te éten. 
Den i6 d -' n moesten wij den ganfehen dag te Tankejir blüven, doordiende 
o- e en , dien de mseftc lactdicpwi in onze kujto toebehooi den , en dus als onze 
Kanvanbafchi aangezien werd, eerst dezen dag van Abufchahhr vertrok. Ik 
kreeg op deze wijze gelegenheid om hier de poolshoogte te némen: en, daar 
wij doorgaans maar zeer kleine dagreizen déden, kon ik op deze reize zo veele 
fterrenkundige waarnémingen doen , als anders in geen andere landltrcek. De 
affland der dorpen heb ik hier zo nauwkeurig opgetekend, als op mijne reizen 
in Arabië. Ik agt het onclcrtusfchen overtollig, dit telkens breedvoerig aante- 
halen. Op plaat XVIÏ. heb ik eene reiskaart ontworpen, op welke men de ge- 
heele reis, van Abufchahhr tot Perfepolis, met een’ opllag van het oog kan 
zien. 
Den i 7 jen , des morgens vroeg, zetten wij onze reis verder voord. Dezen 
-dag zagen wij ook hier en daar dadelboomen , doch bij de minften maar flegte 
hutten. De vlakten, door dewelken wij kwamen, noemde men Utta en Dajli; 
de reeks heuvels aan de westzijde van den weg Dra/i, ca de hooge bergen 
naar het oosten Ahhram. 
Men weet, dat veele Turkomannen en Kurden met hunne veekudden in 
Perfië omzwerven, mids betalende eene kleine fchatting. Dezen dag troffen 
wij eenen Turkomanfchen herder aan, die op de Turkfche fluit lpeelde, welke 
op 
