REIS van ABUSCHAHHR naar SCHIRAS. 
Als ik voorbij de tent van den Emir kuneh kTi&n ging, werd ik binnen ge- 
roepen , en genodigd om te gaan zitten. Hier zat de Sardar op pragtige tapij- 
ten , waarmede de geheele tent belegd was , doch ik vond geen kusfens , gelijk 
op de Turkfche fofas. Vóór de tent Rond eene groote ménigte dienaaren, en 
onder dezelven ook de fcherpregters. Elk had de handen zeer nederig vóór het 
lijf over elkander liggen , en alle de officiers , zo wel Sultans en Khdns als de 
minderen, bogen zig, bij het inkomen en heengaan , met néderhangende armen, 
zo diep voor hunnen Sardar, dat zij met de handen bijna aan de voeten raak* 
ten. De officiers, welken ik hier vergaderd vond, fpraken Turksch en Perfisch , 
maar niemand van hun iprak Arabisch. Maar digt bij den Sardar zat een geest- 
ige , die zeer wél Arabisch iprak , en dus mijn vertolker kon zijn. Het was 
m het leger reeds bekend, dat ik een werktuig had, waarmede ik bij dag de 
zon en bij nagt de fterren waarnam. Emir kuneh khün begeerde , dat ik hem 
hetzelve zou laten zien. Ik vermoedde, dat ook deze, éven als de Pafcha te 
Dsjidda, waarvan in het I. deel, bladz. 264. gefproken is, eenige kennis van 
de fterrenkunde had ; maar deze wétenfchap was bij hem zo wel als bij zijnerr 
Mullah onbekend. Ik liet des namiddags mijn quadrant in het léger brengen , 
doch de Sar dhr fpaarde mij de moeite van het op te Rellen. Hij was reeds vol- 
daan, toen hij den voet van het werktuig, welks ijzeren Rang hij voor een’ ver- 
rekijker hield , van verre zag. Ik werd beide reizen op koffij en vrugten ont- 
haald, en de Sardar deed mij veele vraagen wégens Hcdsjds en Jemen , en in- 
zonderheid over den toeRand der Engelfchen in Oostïndiër. 
^ Den ipden des avonds flierf zeer fdhielijk een ezeldrijver van onze Kafle. 
7 djn broeder toonde zijne droefheid daarover door een fchriklijk geichi-eeuw en 
gehuil, tot laat in den nagt. Dan floeg hij zig op het hoofd , nu op de borst, 
dan °P de beenen, en maakte in het algemeen zulk een droevig misbaar, dat ilc 
hem beklaagde, dat zijn broeder niet in eene Rad was geRorven, opdat hij tot de- 
ze plegtigheid van zijne nabeRaanden of van gehuurde huilRers hulp had kun- 
nen bekomen. Niemand in de karavane fcheen aan zijne droefheid deel te 
némen. 
Dun 2oflcn reisden wij van Kormudsch tot Lauwdr. Niet lang na ons vertrek 
weiden wij door eene wagt aangehouden, om 'dat onze Karwanbafchi geen vrij. 
geleibrief van den Sardar had médegenomen. Dit kostte ons ondertusfchcii 
N 2 
mets 
