138 BESCHRIJVING der OVERBLIJFZELS van PERSEPOLIS. 
Elk der beide boekvertrekken naar het zuiden had twee afdélingen, en was dus 
in drie kleine vertrekken verdeeld. Was derhalven dit gebouw het oudfte en 
een tempel, dan waren de zijdkamers waarfchijnlijk de woningender geestlijken. 
Van binnen aan de Rijlen van een venster Raat een vrouwsperfoon , en agter 
hetzelve een perfoon , die eenen ram bij de hoornen gevat heeft. In elk der 
middenfle zijdvertrekken zijn merktekens van 4 zuilen. Hier liaan nog deurftij- 
len met dergelijke beelden als bij c. plaat XXV. Zommigen derzelven hebben 
de vaten ƒ. g. k. in de handen. Deze Rukken zijn door den tijd zeer bedorven. 
Van de buitenwanden in de hoekkamers naar het noorden is niets meer overig. 
Dit gebouw Rond alleenlijk aan de noordzijde op den honfdmuur, aan de drie 
andere zijden was een fmalle vrije gang. 
AXn de noordzijde , en digt aan het gebouw 1. Rond een tweede , waarvan 
tégenwoordig niets meer overig is, als de beide trappen n. n. en merktekens 
van vier zuilen. Misleiden was dit een gedeelte van het gebouw 1. Want, 
daar men aan de gebouwen g. en h. zulke fchoone trappen ziet, is het niet te 
denken, dat de bouwmeester tot het gebouw 1. geen béter trappen zou aange- 
legd hebben, dan die bij ƒ en t. Beide de trappen n. zijn évenëens aangelegd, 
als de hoofdtrap. Elke heeft namelijk tw T ee opgangen , . en in het midden eene 
rustplaats. Een derzelven, liggende tusfehen de gebouwen r. en o., is bijna 
geheel met aarde bedekt; doch de andere Raat nog geheel vrij, en heeft aan elke 
zijde tweemaal 13 of a 5 treeden. Aan dezen ziet men veele beelden, en fchrif- 
ten, doch zij hebben door den tijd veel geleden. Tusfehen de beide trappen is 
een groote onderaardfche gang, waarfchijnlijk eene waterleiding, ih de rotze 
uitgehouwen (*). 
Op 
(*) De boeren in deze ftreek verzékeren, dat lieden zo verre in denzelven ingegaan zijn, dat 
geen licht meer wilde branden, zonder nogtbans het eind daarvan bereikt te hebben. Dit is 
niet omvaarfebijnlijk. Doch zij voegen er bij , dat er groote febatten in verborgen zijn , tot de- 
welken niemand kan komen, wijl men onderweg een groot rad, geheel met diamanten bezet,' 
ontmoet, hetwelk zig geftadig met groo:e (helheid omdraait, en ieder, die hetzelve nadert mé- 
de voordrukt. Ik heb ndoit lust gehad, om mij diep in zulke onderaardfche gangen te wagen, 
wijl zij gemeenlijk fchuiiplaatzen van vergiftige en wilde dieren zijn. Mijne moeite zou hier 
ook vergeefs zijn geweest,- want chardin, die er zig tamelijk verre in waagde, kwam weer te 
rug, zonder iets bijzonders gevonden te hebben. 
