154 BESCHRIJVING der OVERBLIJFZELS van PERSEPOLIS. 
Tschil MiNaR ligt reeds in eene woestenije. Terwijl ik mij daar ophield, 
kwamen van tijd tot tijd 8 of io omzwervende huisgezinnen Turkomannen en 
Kurden , die met hunne kleine veekudden de omliggende voortreflijke , doch ten 
deele onbebouwd liggende , velden bezogten. Een’ mensch in Europefche kléding 
bij de puinhoopen ziende, kwamen zij dikwijls bij mij, en verwonderden zig, dat 
iemand de nieuwsgierigheid kon hebben om zo verre te reizen , en hier geheele 
dagen te tékenen en te fchrijven. Doch niemand fprak een onbeleefd woord 
tégen mij, fchoonik gemeenlijk geen mensch bij mij had, dan alleenlijk mijn be- 
diende. Deze had nog het voordeel van hun bezoek, dat hij melk in overvloed 
van hun kon krijgen, en dus niet nodig had, dagelijks éten van Merdast méde- 
tenémen. Gedurende de drie dagen des beirams kwamen veele boeren , als méde 
vrouwen en meisjes uit de naburige dorpen , zommigen op ézels, anderen te voet ; 
misfehien enkel om eene wandeling te doen naar de puinhoopen, mogelijk om 
den vreemdling te zien , die hier in hunne nabuurfchap gekomen was. De min- 
den? zo wel van dezen als van de vrouwen der Turkomannen en Kurden, had- 
den haai e aangezigten bedekt. De Perzen zeer bijgelovig zijnde, vind men er 
zelden eenen , die niet een gefchréven briefje in léder gewonden , of amuletten 
van eene andere foort draagt. Eén van deze boerenmeisjes had een Ruk zilver 
met Hebreeuwsch febrift op de borst hangen, en geloofde vastlijk, dat het 
haar nooit aan vrienden kon ontbréken , zo lang zij dit Ruk zou bezitten. Ik 
vernam bij deze en verfcheiden andere gelëgenheden , dat het den Mohamme- 
daanen weinig kan fchélen , van wat godsdienst de geene is , die de amuletten 
voor hun fchrijft. Het is genoeg , wanneer hij flegts voor een vroom of geleerd 
man gehouden word. Men heeft ook ménigmaal dergelijke briefjes voor krank- 
heden en andere ongelukkige toevallen van mij begeerd. 
Het aangenaamfle bezoek, dat ik hier van de inwoners had, was van eenen 
Arabier uit Siriën , waarfchijnlijk eenen Metaueli. Hij noemde zig egter een’ 
Arabier van Bahhrein , en dit gaf hem geen gering aanzien, nademaal de Schijten 
hunne grootRe geleerden van dit eiland plegen te bekomen. Deze was de ee- 
nigfle, met wien ik zonder tolk kon fpréken. Hij was reeds over de 30 jaaren 
in Perfië geweest, en had van een dorp in deze flreek. Kamara genoemd, zo 
veele inkomRen, dat hij zeer gevoeglijk kon léven. Als een Arabier fcheen 
bij 
