i S 6 BESCHRIJVING der OVERBLIJFSELS van PERS EPO LIS. 
meniër , en deze werd te Merdast onpaslijk. Het ontbrak ons niet aan hoen- 
ders , rijst en boter. Ik had dagelijks een’ goeden pilau , en aan andere gezon- 
de lévensmiddelen , die men in een flegt dorp kan verwagten, hadden wij ook geen 
gebrek. Maar mijn bediende moest naar het bevel zijner kerk, of, gelijk hij 
geloofde , naar het bevel van gód , thans vasten : en wijl de Oosterfche Chris- 
tenen, behalven vleesch, ook geen visch , boter, melk en eijeren mogen éten, 
kan men ligt denken , dat hij bij de mohammedaanfche boeren , die zig van 
-armenifche vastenfpijs niet voorzien hadden , te deeg moet gevast hebben. Hier- 
door, en ook door zijne onpaslijkheid was hij reeds zeer zwak geworden, als 
wij den 3 den te TJchül kwamen , en ik had hem om die réden hier gelaten , als 
ik den heer herkules te gemoet ging. Dezen dag befloot men , dat hij den 
gdcn weer naar Schiras 1 zou terug kéren ; doch hij ftierf nog voor zijn vertrek. 
Nu was het voor mij een geluk, dat de heer herkules gekomen was ; want 
zijne bedienden ook Armeniërs en vrienden van den overledenen zijnde, droe- 
gen dezelvenzorg voor zijne begraafnis, die mij anders veele moeilijkheden zou 
veroorzaakt hebben ; want, wijl de Schiiten zig verbeelden, dat flegts het aan- 
raken der klederen van eenen lévenden Christen hen verontreinigd , zou ik 
voorzéker veel moeite gehad hebben , om lieden te vinden , die zouden hebben 
willen ondernemen hem te begraven. 
Indien mijn bediende in léven en gezond gebléven was, zou ik mijgaern nog 
langer bij deze overblijfzeïs opgehouden hebben. Doch mijne oogen hadden 
reeds zo veel geleden , en mijne gezondheid was vooral zo zwak , dat ik juist 
geen réden had, om het uiterfte te wagen. Ik liet mij het Rerfgeval van mij- 
nen dienaar tot eene waarfchouwing zijn , en vertrok den 7 dcn april met den 
heer herkules weer naar Schiras. Van het dorp Tfchiil, of van Nakfchi Ru- 
jlam hadden wij vier uuren tot Polo Chhn , de voorheen gemelde groote brug 
over den vloed Bendenar. De weg loopt geftadig door de vrugtbaare vlakte, aan , 
of, liever, in dewelke Perfepolis gelégen heeft. Men ziet op denzelven hier en 
daar nog dorpen, doch van de vijf dorpen zijn er ten minften drie verwoest, 
de waterleidingen en gegraven kanaalen zijn vervallen, of met aarde gevuld, 
en de omliggende velden liggen woest. In het algemeen, geloof ik, vind men 
hier nauwlijks het vierde gedeelde der inwoners meer , welken deze heerlijke 
landttreek voor nadir eciiah gehad heeft; en de bevolking kon in dien tijd 
waar- 
