174 
AANMERKINGEN te CHAREDSCH. 
bicrs aan den Perfifchen zeeboezem , en inzonderheid met die te Benderrigk ge- 
ftaciig oorlog gevoerd, het welk de Hollanders veel kostte. De heer buschman 
had zig ten eerften agting weten te verwerven. MJr mahenna zond zijnen 
voornaam Ren officier met een aanzienlijk gevolg aan hem, om eene zekere zaak 
aftedoen. Misfchien had deze ook last, de Hollanders te overrompelen , gelijk 
naderhand dadelijk gefchiedde. Doch de gouverneur was op zijne hoede. Alle 
de foldaaten moesten op hunne posten , en de matroozen op de galwetten zijn. 
In het kafleel liet hij niet meer lieden van het gevolg des gezants in , dan hij 
hebben wilde. Den gezant ontvong hij op eenen grooten leuninglloel in zijne 
zaal. Zijn fchrijver en de vaandrig Ronden bij hem als zijne raaden, en alle zij- 
ne Zwarten en de overige bedienden Ronden te weerszijde van de zaal met blan- 
ke fabels. Na het gehoor geleidde hij den gezant op den muur van het kafteel , 
toonde hem zijne Rukken gefchut , en dat hij in Raat was , om zig te verdédi- 
gen , van welke zijde men hem ook mogt aantasten. Dit alles deed hij met zulk 
eene groote kloekmoedigheid en met zijne gewoone levendigheid , welke de Ara- 
biërs vermetelheid noemden, dat de gezant, die nooit zulk een kaffieel gezien, 
en zulk kanonneren gehoord had, hem op den fchouder floeg en zeide: „ als 
„ gij u zulk eene vesting laat ontnémen, zijt gij niet waardig hier gouverneur 
„ te zijn.” Daarop vertrok hij; en mïr mahenna nam alle de voorwaarden aan, 
die dc heer buschman voorgeflagen had , en zédert dreven de Hollanders onge- 
floord eenen Herken handel , zo wel op Ferfte ais op Basra. 
De heer buschman was de zoon van een geagt predikant in Holland , die 
hem , naardien hij hem voor de Rudie te lévendig vond , met goede aanbeve- 
lingsbrieven naar Batavia zond. Men zeide , dat hij voor zijn vertrek van 
Amfteldam de dwaasheid begaan had , van met eenige ligte reisgezellen bij eene 
waarzegfter te gaan, die hem vcrfcheiden gewigtige gebeurtenisfen van zijn lé- 
ven voorfpelde. Tot dus verre was alles op die voorzeggingen uitgekomen, 
en dus twijfelde hij ook niet, of hij zou, gelijk hem voorfpeld was, voor zijn 
'veertigfte jaar fterven. Deze gedagte kwelde hem zodanig, dat hij geen middel 
vond om die te verzetten, dan bij den wijn, en hij werd aan denzelven tenlaat- 
Ren zo zeer overgegéven , dat hij zig daar door bij zijne landgenooten veele 
vijanden maakte. Ondertusfchen was hij te beklagen , en ik heb zijn voorbeeld 
alleenlijk ter waarfchouwing van anderen willen aanhalen , die ook begerig mog- 
tefl 
