OORLOG tusschen DIE VAN BASRA en de ARABIERS;. 223 
dillah zond zelfs ccns twee hoofden aan den Mutafillim , die als zegetekens 
in de marktRraaten omgedragen werden. De inwoners der Rad durfden 
nauwlijks laten blijken, wat zij van dezen oorlog dagten. Zij geloofden vast- 
lijk, dat de Arabiërs zulken boeren, die van ziekte geftorven waren, of die 
hunne boomgaarden niet hadden willen laten plonderen , de hoofden afgehouwen 
hadden. De Turkfche regering toonde zig ondertusfehen over den gelukkigen 
Voordgang zeer voldaan ;• want eigenlijk vreesden zij , dat de Arabiërs van den 
Ram Montcfik de Rad van den eenen en die van den Ram Kdab dezelve van den 
anderen kant zouden aantasten. Eindelijk geraakte een Arabier van den Ram 
Montefik in twist met eenen foldaat van den Mutafillim , en floeg hem. Dezen 
hoon konden zij binnen hunne eigen muuren evenwel niet verdragen. Eene 
groote menigte bardtoli , taffenkfehi en jankzaaren verzamelde zig, en de Ara- 
biërs, die zig nu niet ipoedden, om uit de Rad te geraken , werden te deeg af- 
gcklopt. 
De Europeërs , die op Basra handel drijven , betalen van alle waaren , die zij 
uit Indië derwaard brengen, 3 percent tol; maar alle Oosterfchc natiën moeten 
7 percent géven: en wijl de laatRen hunne waaren door de tolbedienden moe- 
ten laten fchatten, loopt deze belasting dikwijls nog hooger. De regering 1 ed 
dus een aanmerklijk verlies , door dat de beide Indifche fchépen met aangeko- 
men waren, en Relde derhalven alles in het werk, om soleiman te bewegen , 
dat hij de fchépen weer vrij zou géven. Een voornaame Seiid tc Bagdad, die 
eerst voor eenige maanden 600 dukaaten van soleiman bekomen had, om eene 
zékere zaak bij den Pafcha aftemaken , bood zig aan om als gezant naar zijnen 
Vriend te gaan. Hij kwam in het midden van october te Basra aan , en zette 
Zijne reis aanRonds verder voord naar Goban. Maar soleiman wilde hem nu 
niet kennen. Toen de Se'tid hem de dienden vooi Relde, die deels hij zelf* . 
deels de Pafcha hem bevvézen had, rékende hij de fommen op, die hij daarvoor 
betaald had. Den kostlijken Turkfchen pels , dien de Pafcha hem als een be- 
wijs zijner gurst zond, wilde hij volRrekt niet aannémen. Hij zeide, dat een' 
grove ah ba eenen Arabifchen fchech veel béter kleedde, dan zulk eene Turkiche 
hverij , \ ooraaamlijk als zij van eenen man kwam , die zowel een dienaar van 
den fultan was, als hij zelf. Met één woord , de Seiid werd zo ontvangen , 
t&t hij blijde was, zijnen baard te behouden « en zonder Roküagen weer naar 
Basra 1 
