22 + 
VERSCHEIDEN WEGEN door de WOESTIJN 
Basra te kunnen komen. Den 2ó ften october, kwam een andere gezant van 
den Pafcha aan, die meer te beduiden had. Deze was abd allah beg, een 
Arabier van aanzienlijke geboorte, die in dienst van den Pafcha van Bagdad 
Hond, en bij alle Arabiërs zeer gezien en bemind was. Hij zond aanflonds ee- 
nen bode naar Goban , om den fchech soleiman zijne aankomst bekend te ma- 
ken. Den 2 8 fen vertrok hij zelf in gezelfchap des fchechs derwisch, welke 
een der voornaamfle ajals te Basra was. Deze beiden werden met alle agting 
ontvangen , doch met louter pligtplégingen opgehouden. Wijl de Pafcha aan 
soleiman de eer bewezen had , twee zulke voornaame amptenaaren aan hem te 
zenden , zond hij ook zijnen voornaamften raadsheer met hun naar Bagdad , en 
vleide hen, dat deze zig met hunnen heer in een vergelijk zou inlaten. Welk 
eene vernedering voor cenen Pafcha , die over een land regeert, dat grooter 
is , dan ménig koningrijk in Europa ! Maar zo zwak is de Turkfcbe regering in 
de afgelegen gewesten. 
In dit jaar was Basra zeer ongelukkig. Hier komen gemeenlijk in den herfst 
bij de 50 trdnkis uit verfebeiden havens van Qmhn aan , welken alle met koffij- 
boonen van Mochha en Uodeida geladen zijn. De eerften , die aankwamen, 
moesten aan soleiman eenen zw'aaren tol betalen, indien zij hunne reis naar 
Basra wilden voordzetten, en bij hunne terugkomst moesten zij dadels van hem 
kopen. Toen te Maskht tijding kwam van de onlusten in den Schat el anab , 
werd de overige koffij aldaar uit de kleine fchépen in een oorlogfchip van den 
Imam geladen. Tégen het einde van october kwam dit wel te Abufchahhr aan , 
doch het durfde Zijne reis niet vervolgen. In het volgende jaar hoorde ik, dat 
dit fchip zijne ganfche lading te Charcdsch in een pakhuis opgellagen had, en 
dat hetzelve met het geheel eiland in handen van mïr mahenna was gevallen. 
Of soleiman naderhand van de opgebragte fchépen iet aan de Engelfchen terug 
gegéven heeft , daar heb ik geen zékere berigten van gekregen. 
De kortfle weg van Basra naar Haleh is die door de woestijn. Doch men 
vind op dezen weg zo veele Hammen Arabers , van dcwelken elke meent in 
zijn gebied onafhanglijk te zijn , en van de reizigers een gefchenk te kunnen ei' 
fchen, dat niemand denzelven verkiest, wanneer hij geen gelégenheid heeft? 
om met eene groote karavane te kunnen gaan. In mijn’ tijd was de handel op 
Basra zo liegt, dat zig hier niet eens zo veele kooplieden verzamelden, dat zij 
eene 
