REIS VAN BASRA nAar LEMLUM. 
238 
tamelijk ver van den vloed; en zij zijn allen zo liegt gebouwd , dat men daaruit 
reeds kan zien, dat de Arabifche fchechs den armen inwoneren niet veel laten 
behouden. Huizen en haagen zijn allen van riet: met één woord, nergens heb 
ik zulke flegte hutten aangetroffen , als in deze uit de natuur vrugtbaare, en in 
de oudfte tijden beroemde en volkrijke, landftreek. Tusfchen Ardsje en Semaue 
is alles woest ; de naamen , welken men aldaar op plaat XL, vind , zijn niet 
eens naamen van dorpen. De ftreck aan beide de zijden van den Eufraat noemt 
men Dsjefire , dat is, de eilanden; waarfchijnlijk, wijl nog tégenwoordig 
veele , en eertijds nog veel meer , kanaalen het land tot louter eilanden maakte. 
De inwoners der dorpen aan den Eufraat zijn éven zulke bekwaame zwem- 
mers als die aan den Nijl, en ook éven zo behendige dieven. De fchippers zijn 
hier, gelijk die in Egipte, zo agteloos, dat zij des nagts geen wagt houden. 
De kleine rovers komen daarom zomtijds aan boord ; en als zij al de reizigers flapen- 
de vinden, pakken zij vaardiglijk alles te zamen, wat zij op het verdek, alwaar de 
reizigers gemeenlijk liggen, kunnen vinden, cn fpringen daannéde in het water. 
Eens,, dat zij zulk cene proef op ons fchip wilden némen , werden zij door den zie- 
ken officier der janitzaaren , die niet konflapen, in hun voornemen geftoord. Op 
eene andere reis kwamen zij in een klein en zeer ligt fchuitje agteraanhetfehip» 
en namen mij , door een gat bij het roer , een’ lampetfchotel en andere kleinig- 
heden uit mijn vertrek. Doch wijl ik daarvan ontwaakte , krégen zij niet 
veel, en een pistoolfcheut maakte zulk eenen fchrik onder hun, dat zij uit huil 
klein vaartuig in het water fprongen. 
Tusschen Ardsje en Semaue vonden wij zo weinig water, dat het fchip dik- ' 
wijls aan den grond ftiet; en wijl winden ftroom ons tégen waren, moesten 
wij voor het overige het fchip laten trekken. Bij die gelegenheid werden wij 
eenige reizen aangehouden. Ik pfaatfte mij dan, wél gewapend en met eenen 
turban des zieken officiers op het hoofd, op het verdek, en eenige kooplieden 
van Bagdad, die op ons fchip waren, ftonden op eenigen affland, als of zij op 
mijne bevélen wagtten. Als de Arabiërs dan vraagden , wie er aan boord was, 
antwoordde de fchipper altijd : een Aga van Bagdad met zes Tfehokadaren. Ik 
weet niet , of de Arabiërs mij in de daad daar voor gehouden hebben. Zij wer- 
den ondertusfehen zeer beleefd , en begeerden gemeenlijk eenige dadels , die ik , 
als Aga , hun dan ook liet géven. Drie vveeken te voren werd in deze ftreck 
een 
