REIS van BASRA naar LEMLUM. 
239 
een klein fchip , dat met dadels geladen was, ganschlijk geplpnderd, en eeni- 
gen der reizigers, die het hunne niet goedwillig wilden overgéven , werden ge - 
dood. Kort daarop zeilde een ander vaartuig aan den grond , en de Arabiërs be- 
gonnen dit ook te ontladen. Doch het fchip daar duorligter wordende, raakte 
het vlot, en de fchipper zeilde voord, terwijl een paar Arabiërs , die nog aan 
boord waren, en den fchipper wilden bevélen te blijven, neêrgcfabeld werden. 
Geen Europeer zal dit den reiziger kwalijk némen : doch de Arabiërs den- 
ken anders. Zij wisten , dat op het fchip lieden van Korne en van Semaue 
geweest waren; zij eischten derhalven betaling des bloeds van deze beide Réden, 
en men meende, dat zij wégens dezen hunnen eisch voldoening zouden krijgen. 
Bij aldien ik op deze reis eencn Arabier doodgefchoten of flegts gewond had , 
zoude zijne broeders zig aan den fchipper, en deze zig wéér aan mij gehouden 
hebben; cn ik, als een Christen, die Mohammedaansch bloed vergoten had, zou 
nogve.el duurder hebben moeten betalen, dan een Mohammedaan. Men ziet dus, 
dat goede geweeren eenen Europefchen reiziger in deze landen meer van nut 
zijn, om de Arabiërs bevreesd te maken , dan om dezelven dadelijk te gebruiken. 
Den I9 dan december bereikten wij Lembtm , een groot dorp. Hier houd de 
fchech van den Ram Chafael zijn verblijf. Doch de fchech woont niet béter dan 
zijne onderdaanen, namelijk in eene flegte hut van riet. De zieke officier, die 
Vóór mijne kajuit lag, was noch geftorven , noch béter geworden, en ik was de 
reis in zijn gezelfchan zeer moede. Wijl ik nu verffond , dat dc weg van hier 
over Rumahie naar Mefched AU-, naar welke laatfie Rad ik voornémens was van 
Helle een reisje te doen, tamelijk veilig was, beflootik, het fchip hier reeds te 
Verlaten , en een arme Mohammedaanfche geestlijke van Bagdad , dien ik eene 
Vrije reis , beide naar Mefched Ali en Mefched Hosfein , beloofde , was be- 
reidwillig om mij gezel fchap te houden. Ten gevalle zo wel van dezen mij- 
nen reisgenoot als van mijnen dienaar , die beiden Sunmten waren , en wégens 
de Schiiten niet gaern te Lemlum aan land wilden Rappen, ging ik nogdenzelf- 
den dag naar een flegt dorp Maschvdra , aan de andere zijde van den vloed. 
Hier wees mij de fchech eene flegte hut van riet aan, waarin naamvlijks drie 
Perfoonen konden liggen. Ondertusfchcn was zijn eigen huis noch ruimer, noch 
béter, en ik had dus in dit opzigt geen réden van klagen over hem; doch de 
paerden , die hij mij voor den volgenden dag beloofd had , kwamen niet , en 
ik. 
