RETS van LEMLUM naar MESCHED ALT. 
241 
gebouwd. De inwoners hebben hun voorn aamfle befiaan van den akkerbouw, 
en van de dadelboomgaarden. Men zegt van hun, dat zij zeer rijk zijn, doch 
denklijk alleen in vergelijking met de arme boeren in de dorpen van deze Hreek. 
De fchech van den Ram Chafael laat tc Rumahie eenen kleinen tol heffen. Dus 
fchijnt het, dat de Sunniten hier de overhand hebben. 
Ik was te Rumahie bij eenen Sunnit gehuisvest , alwaar wij zeer vergenoegd 
Waren. Mijn huiswaerd, welke tnulla bij eene moske, en dus een amptgenoot 
van mijn’ reisgezel was, ging bij ons zitten in een vertrek, dat naar de voorzij- 
de open was, om te vernémen, waarin ik de zéden der mohammedaanen^van 
de onzen onderfcheiden gevonden had. Zijne ichoonmoeder zat buiten, ter zij- 
de , en zijne vrouw was , niet verre van ons , bezig met pilau te koken. Ik 
verhaalde hem onder anderen, dat een Europeer, die zijne dogter ten huwlijk 
geeft, niet alleen in het geheel geen geld van den bruidegom bekomt, maar dat 
de vader, indien hij middelen heeft, hem nog eene aanzienlijke fom geeft, om 
hem dus in Haat te Hellen, om naar behoren te kunnen léven. Dit gebruik geviel 
mijnen huiswaerd, Hij vraagde zijne fchoonmoedcr , of zij wel gehoord had 
het geen ik daar verhaalde. Op die wijze hebt gij niet met mij gedaan , moe- 
der, zeide hij, ik heb moeten betalen, voor dat gij mij uwe dogter hebt ge- 
geven, e. z. v. Nadat de man lang op dien toon gefproken had, zeide de moe- 
der eindelijk , ach , mijn zoon ! waarvan zou ik dan met mijne dogter geleefd 
hebben, als ik u mijnen akker en mijnen dadelboomgaard gegeven had? Hier- 
op verhaalde ik verder, dat, volgens onze wetten, geen man, op lévensflraf, 
meer dan céne vrouw mogt hebben; dat de goederen gemeen waren, en weer 
aan de kinderen kwamen. Dit maakte de oude vrouw aan het fpréken. Zoon , 
zeide zij , hebt gij wel gehoord , wat de heer daar zeide ? Welk eene billijk- 
heid heerscht in hét land , daar hij van fpreekt ! Ach dat gij geen andere 
Vrouw had dan mijne dogter, en mogt ik verzekerd zijn, dat gij haar niet zoud 
verfloten , hoe gaem zou ik u mijn huis cn alle mijne bezittingen géven ! 
De jonge vrouw, welke geftadig gedaan had, als of zij van dit alles niets had 
gehoord, kwam er ook bij. Ach, man! zeide zij, hoe zoude gij kunnen begé- 
ren, dat mijne moeder u haar huis zou géven: gij zoud ailes aan uwe andere 
Vrouwen géven, gij bemint dezelven meer, ik zie u zo zelden. Moederen 
dogter praatten in eenen adem voord. Eindelijk vraagde ik mijnen huiswaerd, 
II. d e e l. H h hoe 
