S oo LAATER GESCHIEDENIS der STAD BAGDAD. 
viel hem aan, doch brak zijne fpeer, en moest na de vlugt némen. Soleiman 
fchoot tot zijne hulp toe, doorftak den leeuw, en redde op die wijze het léven 
zijns heeren, die anders onfeilbaar binnen weinig minuuten zou vcrfcheurd zijn 
geworden. Voor dezen dienst beloofde hij hem op ftaande voet zijne oudfte 
dogter, en hield naderhand zijn woord. Soleiman, die maar eene matige be- 
diening bij den pafcha had, werd op eenmaal fchatmeester, en klom zo van den 
eenen eeretrap tot den anderen, tot dat hij kichja werd, het welk te Bagdad 
in het kleine is, wat de vifir bij den fultan in het groote verbeeld. 
Na dat achmed in alles 23 maanjaaren over het groote pafchalik Bagdad ge- 
régeerd had, ftierf hij op eenen veldtogt tegen de Kurden, welken degewoone 
fchatting niet wilden betalen. Alle de ftédehouders van verfcheiden gewesten 
en ftéden waren hun geluk deels aan achmed, deels aan h assan pafcha ver- 
fcbuldigd ; de andere onderdaanen hadden zig bij de regering dezer beide pafchas 
zeer wél bevonden ; allen waren soleiman kichja reeds om des vaders en groot- 
vaders zijner gemaalin wille genegen , behalven dat hij ook om zijne dapperheid 
in groote agting was. Maar te Konftantinopel, daar men reeds voor lang naar 
den dood van achmed verlangd had, was men nietgenégen, om de regéring 
van zulk een gewigtig gewest langer in ééne familie te laten. De fultan zond 
daarom aanftonds eenen nieuwen palcha naar Bagdad; en op dat ook de onder- 
daanen ten deele te vréden mogten gefteld worden , benoemde hij soleiman tot 
pafcha van Basra.. 
Maar de nieuwe pafchas ontmoetten ongemeen groote zwarigheden. Een 
derzelven werd reeds op zijne reize derwaard door de Arabiërs aangevallen en 
geflagen, en deswégens te Bagdad zeer befpotlijk ontvangen; een tweede ftierf 
onder weg. Over allen kwamen klagten naar Konftantinopel , dat deze heeren 
niet gefchikt waren , om zulk eene gewigtige post te bekléden. Metéén woord,, 
binnen twee jaaren werden vier pafchas naar Bagdad gezonden, en de inwoners 
waren met geen derzelven te vréden. f indelijk kwam soleiman met zijne huis- 
troepen (yts agafis') van Basra tot Semaue. De toenmalige palcha zond hem- 
bevcl , dat hij terug moest trekken ; doch hij rukte nog verder voord , tot Dis- 
wanie , alwaar in dien tijd een ali Aga het bevel voerde, die zig insgelijks on- 
der de vorige pafchas verhéven had , en soleiman zeer genegen was. Deze on- 
derfteunde hem, met geld, doch vlugtte naar Bagdad, om den pafcha van de 
groo~ 
\ 
