REIS van BAGDAD naar MOSUL. 319 
een ander reisgezelfchap zou hebben moeten wagten , beflootik, om de reis met 
deze Jooden te ondernemen* Ik had de jirtuu des luitans nog, die wij van Ivon- 
ftantinopel hadden medegenomen. Van den pafcha te Bagdad nam ikns gelijks 
een’ BujoroJM vrijgeleibrief); want, fchoon geen overheidsperfoon in deze lan- 
den eenen reiziger naar zulke dingen vraagt, is het egtcr altijd goed zulke pas- 
fen bij zig te hebben, wijl zij den gemeenen man, zo wel in de karavanen, als 
in de dorpen, eerbied inboezemen. Ik huurde een pacid vooi mij, en twee 
muilezels voor mijnen dienaar en mijne kleine pakkaadje , en nam den 3 den 
maart 1766, affcheidte Bagdad. 
Wij reisden den regten v/eg van Bagdad tot J'dnkfcha (plaat XLI. en XLV.) , 
alwaar wij den 7^ des avonds aankwamen. Hier vond ik in de eerfte 5 dagen 
fchier niets merkwaardigs, 2elfs in de drie ïaatfte dagen geen één dorp. Men 
vind egter in deze woestenij op vecle plaatfen ook nog heuvels van aarde enge- 
bakken metzelfteenen: en op de poolshoogte van 33°. 57'. , op eene plaats, 
waar men zegt, dat eertijds ccne Had Rorfa gelegen heeft, ziet men de vier 
muuren van een hoog gebouw , dat > zo men zegt , door eenen khalif , die zijn 
verblijf te Samarra had , gebouwd is. Indien wij van het dorp Dochale den weg 
ter regter hand genomen hadden, zou ik misfchien merkwaardige oudheden heb- 
ben kunnen ontdekken. Alen heeft namelijk te Chan M fabbach onlangs een 
groot gewelf ontdekt, en daarin groote iteenen kisten met lijken gevonden , en 
men meende aan deze kisten opfchrifteh te hebben gezien Mogelijk waren de- 
zen van de tilden der Asfiricrs of der oude 1 erzen. 
In de eerfte dagen zag ik reeds een bewijs van devreesagtigheidderjooden, 
mijne reisgenooten. Eenige ezeldrijvers, welken alle Mohammedaanen waren, 
kregen twist, en maakten, volgens de gewoonte, dezer lieden, een fchnklijk 
gefchreeuvv. De Joodcn , die wel viermaal zo fterk waren , werden daardoor ten 
Uiterften verlegen , en vreesden , dat deze lieden , als zij wél gekrakeeld en zig 
braaf geklopt zouden hebben, eindelijk zig aan hen zouden wreken, en hen 
plonderen. Een hunner verzogt mg , dat ik hm eene pistool zoude lenen. 
Ik vraagde hem: of hij zou durven een geweer affehieten? Zij is immers niet ge- 
laden ? zeide hij : ik zal ze maar in mijnen gordel ftéken , om dien geenen vrees 
aan te jagen, die mij zou willen plonderen. Ik fchoot deihalven de pistool in 
de lugt, om ze hem ongeladen te géven. Daarop kwamen all de Jooden rond- 
om 
\ 
