324 REIS VAN BAGDAD naar MOSÜL. 
Te Altm hipri werd het feest benam gevierd. Ik zag hier dezelfde vermaak- 
lijkheden, welken men btj dcrgelijke gelegenheid op de ftraaten te Kahira pleegt 
aanteftellen : hier en daar namelijk waren fchopftoelcn gemaakt, waarin zig ook 
oude gebaarde Heden zetten , ook zag men klopvegters , die met Hokken naar 
elkander floegcn , en den flag met een kusfen afkeerden (*). Ik liet aan Honds 
eenen perfoon komen , om mij de léden braaf te rekken en tc drukken , of , 
liever , met beide vuisten te knijpen. Deze behandeling fchijnt eenen’Europeër , 
in het eerst niet zeer aangenaam te wezen ; doch zij is in het Oosten veel in ge- 
bruik; en ik vond er mij zeer wéf.bij, inzonderheid na eene groote dagreis. 
Men behoeft flegts vlak op den grond te gaan liggen, wanneer de perfoon al de 
fpicren des lichaams met de volle vuist gevoelig aanvat en drukt, en het bloed 
daardoorweêr in eenen behoorlijken omloop brengt. 
Koi Sandsjak , de verblijfplaats van eenen Kurdifcben pafcha, die onder 
Bagdad Haat , ligt r 2 uuren noordoost ten oosten van hier. Arbil en Altun Ku- 
pri behoorden nog voor weinige jaaren tot dit Kurdisch pafchalik; maar thans 
zond de pafcha te Bagdad eenen gouverneur naar Arbil , en deze zond eenen aga 
naar Altun Kupri, 
Den i 3^ en des morgens vond ik den vloed in de daad zo fterk gewasfen, 
dat ik niet zonder levensgevaar over denzelven kon geraken , en daarom zeer 
gaern zou gebléven zijn ; doch , wijl ik mijn quadrant en mijne kleine pakkaadjè 
bij de kalle had gelaten , moest ik volgen. Mijne reisgenooten waren reeds 
meer dan een uur vooruit. Ik waagde het alleen met mijnen bedienden, en 
paerdenknegt, die beiden weinig hart hadden, natereizen, en kwam te Kastöp- 
pe weer gelukkig bij de karavane. Doch ik had wat te veel gewaagd. Onder 
weg kwam eerst een Kurdifche fchech , en naderhand twee anderen te paerd op 
mij af; zij fchénen grooten lust te hebben, om mij te plonderen. Wijl zij eg- 
ter maar met fpeeren , en ik met fchietgeweer gewapend was , en ik hunne 
vraagen wégens mijne reis beantwoordde, zonder eenige vrees te laten blijken, 
durfden zij het niet wagen , mij aantchouden. Ten westen van den weg ligt 
een 
(* Eerde deel, pi. XXV. fig. B C D. De oude Egiptenaars hadden reeds zulke vei maa- 
ken op hunne feestdagen. Wijsgérige befpiegelingen over de Egiptenaars en Chineezen van den 
heer pauw, II, Deel, 
