338 VERSCHEIDEN WEGEN van BAGDAD ïjaar MOSUL. 
ne; en deze weg is veel korter, dan die over Kerkuk en Arbil. Maar een 
Europeer zal dien niet ligt verkiezen , wijl hij op denzelven geen ééne merk- 
waardige plaats aantreft , behalven Tekrid. 
wijl ik aanbevelingsbrieven had aan de zendelingen te Moful, ging ik van 
het tolhuis regt door naar hunne woning, in hoop, dat zij mij in de wijk, 
waar de meeste Christenen wonen, een huis zouden kunnen bezorgen. Het 
waren twee Dominikaanen , en één van hun was hakim bafchi , dat is lijfartz van 
den pafcha. Maar zodra deze vaders verflonden , dat ik een Deen en prote- 
fiant was , konden zij mij geen dienst doen , en ik moest derhalven kamers in 
een’ openbaaren Chan némen. Anders heb ik mij overal met de Europefche 
monniken wél kunnen verenigen. En fchoon de eene of andere eene proef 
wilde némen, of hij mij kon bekéren, bléven wij daarom évenwel goede vrien- 
den; allen was het aangenaam weer eenen Europeer te zien: doch bij de Domi- 
nikaanen te Moful febeen ik gansch niet wélkoom te wézen. Het was juist in 
den vasten, waar'ïn de Nestoriaanen en Jakobiten noch vleesch , melk, boter, 
noch eijeren éten , fchoon zij dood ziek waren. Van zonneöpgang tot des mid- 
dags némen zij zelfs zulk eenen Brengen vasten waar als de Mohammedaanen 
in den ramadan, dat is, zij éten of drinken in het geheel niet , en roken ook 
geen tabak. Zelfs de Dominikaanen vasten hier, ten minften naar aanzien , op 
dezelfde wijze , wijl de inwoners van het land dit als den voornaamBen pligt eens 
Christen befchouwen. Indien de monniken mij dit ten eerBen in het vriendlij- 
ke gezegd hadden, zou ik hun ten gevalle, en ter eere derEuropeërs , insgelijks 
gevast hebben. Dus geloofde ik , dat men zig hier zo min aan mijn éten zou 
Boren, als in andere Beden; doch het werd eerlang bekend , dat ik niet vastte. 
Eenigen door de Dominikaanen bekeerde Nestoriaanfchc priesters, die, éven 
gelijk die te Karmelis , zig verbeeld hadden , dat alle Europeërs Roomschkatho- 
lijk waren , vernamen nauwkeuriger naar mij bij hunne leeraars, en dezen fchil- " 
derden de protestanten zó af, dat ik bij de Christenen, eenige weinige kooplie- 
den uitgezonderd, die te Haleb met Engelfchcn verkeerd hadden, fchier als een 
heiden aangezien werd. Zelfs begonnen zommige Mohammedaanen mij niet 
meer voor een’ Christen te houden , en te vragen : waarom ik zo weinig ver- 
kéring had met mijne landslieden , de zendelingen ? Om nu hier niet al te ver- 
agtlijk te worden , moest ik nadere vriendfehap met den hakim bafchi zoeken , 
en 
