346 
AANMERKINGEN te MOSUL. 
veel zoeken, vond men het eindelijk in eenen put, vol wonden , en de tong had 
men het afgefnéden. De Jooden werden als de daders aangeklaagd ; wijl men egter 
geen getuigen had, werden aan den pascha 1000 dukaten betaald, en hier méde 
was het proces ten einde. De Oosterfche Christenen verhalen vcele dergeliike 
gebeurdnisfen, volgens welken de Jooden, naar men zegt , hunne kinders ge- 
ftohn hebben. Onder anderen wilde men mij te Haleb verzéberen, dat men 
aldaar voor weinige jaaren een Christen kind met eene menigte wonden en nog 
lévend in den kelder van eenen Jood weergevonden had ; dat de pascha zig eene 
groote fom gelds door de joodfchap had doen betalen , en de zaak daarbij laten 
berusten. 
Het gouvernement Moful is niet groot. Aan de oostzijde van den Tiger 
ftrekt het zig van de ftad 9 uuren zuidwaard uit, tot aan den grooten Tzab, en 
naar het noorden omtrent 8 uuren. Dit gedeelte is nog wél bevolkt, doch aan 
de westzijde des Tigers is alles woest. Het getal der dorpen in dit gebied ré- 
kent men op drie honderd. Wanneer men geen al te groote droogte heeft, 
brengt het aardrijk hier overvloed van tarw, linzen, erweten, zemzem, zijn- 
de een klein zaad, waaruit men olie perst, voord, en men bouwt hier ook veel 
katoen. Doch voor eenige jaaren ontftond , door gebrek aan régen , en door 
de flegte voorzorg der Turkfchc pascha’s voor hunne onderdaanen, in dit gan- 
fche gewest, en inzonderheid te Diarbekr , zulk een groote hongersnood (*) , 
dat veele behoeftige lieden, en voornaamlijk Christenen, hunne kinders aan 
Mohammedaanen verkogten. Veclen derzelven werden naderhand wel weêr 
gelost, doch anderen vonden het in de huizen der Mohammedaanen zo zeer 
naar hun genoegen , dat zij zelven niet wilden wederkeren ; en veele Moham- 
medaanen wilden de gekogte kinderen niet weêr overgéven, waardoor dus de 
Chris- 
(*) Ives reisde kort na dezen hongersnood door deze landftreek, en befchrijft den beklaaglij- 
ken toeftand, waarïn de inwoners zig toenmaals nog bevonden. Een kapucijner monnik t e Di- 
arbekr zeide hem : dat de vreeslijke winter van 1756. (waarvan ik hier voor gewaagd heb) en de 
fpringhaanen in het jaar 1757. oorzaaken van dit fcbriklijk onheil waren geweest; dat egter, in- 
dien de regéring maar magazijnen had willen oprigten, de ellende tot zulk eenen trap niet zou- 
geklommen zijn. II. Deel bl. 164. 
