REIS van MOSUL naar MARDIN. 
355 
reiziger eenen aangenaamen verkoelenden drank (*) ; en met befchuit gegeten , 
is het voor eene graage maag eene goede fpijs. Op zulk eene reis moet men 
altoos niet lekker zijn, of men is er zeer kwalijk aan. Mijne Pcrfifche tabaks- 
plïp had ik in eenen léderen zak voor aan den zadel hangen. Mijne tent was 
fl.-ts klein, en op deze reis gebruikte ik dezelve haast in het geheel niet, om 
niet te veel Arabifche gasten bij mij te lokken. Mijn bed beftond in eene ma- 
tras , eene dunne déken en een hoofdkusfen. De Oosterlingen flapen altoos in 
hunne klederen. Doch zij zijn daarom niet minder reinlijk dan de Europeërs, 
die dikwijls fchoon linnen aantrekken ; want zij wasfchen en baden zig te meer. 
Fen tapijt is op zulk eene reis een noodzaaklek ding. Want , daar men zig lé- 
" lieC zi j jn ccn huis of in het open veld , word dit aanftonds uitgefpreid , 
b men heeft eene zindelijke zitplaats. Mijne klederen, boeken, en dergelij- 
™ had ik in twee reiszakken , en de werktuigen in derzelver behoorlijke kas- 
fen. Voor deze mijne pakkaadje, voor mij en mijn bedienden, huurde ik maar 
drie paerden. „ . 
In onze karavane waren ten minften twee duizend ladingen. Te weten r 3 oo 
kameelcn , waren geladen met galnooten uit Kurdestan, no kameelen metal. 
lerhande foorten van lijnwaatuit Indië, Perfië, Bagdad en Moful, en 45 kame- 
len met koffijboonen. De overige 5 of 6 honderd ladingen werden door paer- 
den , muildieren en ézels gedragen. Nogthans waren al deze waaren met voor 
Haleb alleen beftcmd ; veelen gingen naar Mardin , Orfa , Diarbekr en verder 
naar Armeniën. In andere Réden vertrouwen de kooplieden hunne waaren ge- 
meenlijk den Arabieren van de naburige groote Rammen aan, die ze dan op hun- 
ne kameelen door de woestijn brengen. Hier verzékerde men mij, dat de eige- 
m lelM nd uit Barbarije zeide mij , dat men aldaar gerooRe gerst maalt , het meel met honig 
" „ c, koeken van bakt. Henen mengen zij op »s met «ter , het «Ik een aangenaam» 
verkoelende drank is. die» men /„ia noemt. Behalve» dat hebben de Oosterlingen nog Ie 
lévensmiddelen voo, de reis. die een Errropeêr niet leert kennen, te» mrnsten. dre h, moet 
ontbéten Zij reizen in hun eigen land , en worden door hunne vrouwen of bloedvriendinnen 
van lévensmiddelen verzorgd, terwijl een Europeer alles door zijn’ dienaar op de markt moet 
laten kopen, waar men alleenlijk het noodzaaklijke vind. 
