357 
REIS van MOSUL naar MARDIN. 
viel zonder dat de karavanbaschi of iemand anders zig daar meê bemoeide. 
Des nagts werd geen wagt gehouden. De geenen , die ons moesten befchermen , 
begaven zig zelfs gemeenlijk de eerden te ruste, behalven ecnigen van defeg- 
manie, die tévens kooplieden bedienden; en dezen lieten zig aan niets anders 
gelegen zijn, dan aan de goederen van hunne meesters. Wijl het bekend was, 
dat de karavane zou doortrekken, kwamen dikwijls zwervende Kurden, die 
ons' geiten, melk en inzonderheid dikke melk verkogten. Dezen kwamen me- 
nigmaal des nagts wéder om te Men. Eens werd niet verre van mij een 
muildier geftolen. De eigenaar , welke ontwaakte , maakte gerugt , doch de 
Segmanie lieten zig zo min als de Arabiërs daardoor in hunne rust Horen ; hij 
zelf verzeld door twee van zijne vrienden , vervolgde den dief, en bragthet 
dier een kwartier- uurs daarna wéder (*). Toen wij ons éven bij Ridsjel el ab- 
las gelégerd hadden , liet het zig aanzien , als of wij de hulp van onze Segma- 
nie, Arabiërs en Lavends van Mardin, die wij daar aantroffen, wel dégelijk zou- 
den nodig hebben. Wij zagen van verre, agter eenen heuvel, cene groote 
wolk van Hof opgaan. Men twijfelde niet, of dit was de voorbode van eenen 
aannaderenden vijand, die op de karavane afkwam. De eigenaars der lastdie- 
ren fpoedden zig om de kameelen, paerden en muildieren, die reeds in het gras 
gedréven waren, weêr in het léger te halen. Welhaast kregen wij berigt, dat 
2 duizend man Kurden, anderen fpraken ten minden van 4 duizend, van agter 
den heuvel in aantogt waren. Onze Turken en Arabiërs rukten in de grootde 
wanorde tégen den gewaanden vijand aan. Maar een half uur daarna kwamen- 
zij wéder met de tijding, dat vier man te paerd,. die een paar windhonden bij 
(*) Een koopman verhaalde, dat hij zig eens met eene karavane op eenen (teilen heuvel 
had gelégerd en zijne tent op den kant van denzelven had opgeilagen, om dat hij deze plaats 
voor de 0 veiligfte oordeelde. Hij zelf waakte altijd in den voornagt, en zijn dienaar zou ia 
den nanagt waken' Deze was in flaap gevallen. Ondertusfchen werd hij zelf tégen den mor- 
genilond wakker, als een dief, die eenen haak met een touw in een pak koop waaren geflageir 
had van den berg affprong. De koopman ftond op en maakte den haak vast m het kleed van 
zijnen flapenden dienaar. De dief trok met het touw ; de bediende begon te fchreeuwen, maar 
het hielp niet, hij werd van den heuvel afgefleept, en daar door gewaarfchouwd , om. in het 
vervolg béter op het goed van zijnen meester te pasfen. 
Yy 3 
