362 
REIS VAN MOSUL NAAR MARDIN. 
door kon Réken. Ik wilde verder onderzoeken, of het lijk van den heilig nog 
daar in lag ; doch mijn leidsman , dien mijne nieuwsgierigheid fcheen verlegen te 
maken, verzekerde mij aanRonds, dat men het onder deze kist begraven had, 
op dat het niet te eenigen tijde door de ongelovigen mishandeld mogt worden. 
Naderhand hoorde ik, dat de Roomfche geestlijken het lichaam van dezen hei- 
lig, éven als die van veele anderen, reeds voor lang naar Europa gebragt had- 
den. Het gat in de kist, zeide mijn leidsman, had men daarin gemaakt, opdat 
godsdienstige Christenen hervvaard komende , een weinig Rof uit dezelve zou- 
den kunnen krijgen , hetwelk, met water gedronken , de koude koorts verdrijft. 
Een kwartier uurs westwaard van het hedendaagscb Nisfabin ziet men een 
klein verwoest gebouw, het welk nog vlijtig van Jooden bezogt word. De 
inwoners dezer Rreek bewéren- dat hier een heilig begraven zij , genoemd am- 
ma. Maar een rabbijn van Praag, dien ik in onze karavane aantrof, noemde 
denzelven juda benpatvera, en zeide, dat in den talmud gewag van hem ge- 
maakt word. Naar zijn gedagt, werd Nisfabin door de oude rabbijnen Merzi- 
ven genoemd. 
De gouverneur te Nisfabin is een begk, die zijnen paerdeRacrt van den woi- 
woden te Mardin bekomt. Eertijds behoorde dit Sandfjakli tot het paschalik 
van Diarbekr. De reizigers moeten hier nu een weggeld ( 'badsch ) aan den be- 
dienden van den woiwoden, en eenen tol aan den tollenaar te Diarbekr betalen. 
Het eerfle is maar eene kleinigheid, en houd den reiziger niet lang op, wijl de 
ladingen te dien einde maar behoeven geteld te worden : maar de tolbedienden 
doorzoeken alles nauwkeurig. Mijn fnapagtige bediende, een Maroniet uitHa- 
leb, die zig in de karavane een aanzien wilde géven, had uitgeRrooid, dat ik 
een rijk heer was, die uit Illdien terug kwam. De tolbedienden verbeeldden zig 
derhalven , dat ik veele paerlen en édelgeReenten moest médegebragt hebben, en 
lieten mij alles Ruk voor Ruk uitpakken , in plaats dat men op andere tol- 
huizen, zo dra men boeken in mijnen reismantel zag, mij voor eenen derwisch 
hield, die geen koopwaaren bij zig had. Ondertusfchen kende mijn bediende mij 
zo weinig, dat hij niet eens mijnen naam wist. ïk had hem te Bagdad tégen eenen 
Mohammedaan verruild , die weer naar Basra reisde. Wijl de Arabiërs en Turken 
dikwijls naar mijnen naam vraagden, en dien barbaarsch , dat is hun geheel vreemd 
vonden , wijl zij hem telkens weer vergeten waren , en zij zelfs wilden , dat ik 
hun 
