4io AANMERKINGEN over de DRUSEN. 
jaarlijks wel 3° tot 4° perfoonen hun léven op eene geweldige wijze verliezen» 
Wijl de Drufen dikwijls om een eenig onbedagtzaam woord elkander dood- 
fchieten, bejégenen de gemeene lieden elkander met de uiterfle omzigtigheid , 
en met veele betuigingen van vriendfchap. Nooit fpréken zij kwaad van hun- 
ne afwézende vijanden; gemeenlijk fpréken zij met meer lof van hun, dan van 
hunne beste vrienden. Wanneer een doodflager denkt, dat hij cn zijne familie 
te zwak zijn , om zig tégen de familie van den geenen , die hij van het léven 
beroofd heeft , te verdedigen , gaat hij , met eene koord of eenen doek om den 
hals, naar den naasten bloedverwant van den vermoorden ; verontfchuldigtzig, 
dat hij, als een man van eer, niet kon afwézen den doodflag te begaan, wijl 
de andere jegens hem een woord had gezegd , dat zijne eere kwetftc: alsdan 
geeft hij hem met veele pligtbetuigingen volkomen vrijheid om hem het léven 
insgelijks te benémen. De nabeftaande des vermoorden moet hem dan zijn 
misdrijf vergéven. Ondertusfchen gefchied dit zo niet zonder eenige omftandig- 
heden. De belédigde laat eenen baardicheerdcr komen , en den belédiger den 
baard affchéren. Voor eenigen tijd klaagde eene wéduwe jégens den moorde 
naar van haaren man , dat zij door hem ongelukkig was geworden, De moor- 
denaar fprak veel tot lof van den overlédenen , doch klaagde , dat deze zo on- 
voorzigtig was geweest, zijne eer te na te fpréken. Vervolgens zorgde hij zo 
veel voor het onderhoud der wéduwe en haare kinderen, als zijne omftandig- 
heden het toeliecen. Niet zelden gefchieden er doodflagen bij den wijn , waar- 
van de Drufen groote liefhebbers zijn. 
De Drufen elkander zo ligt het léven benémende, daar zij nogthans eenig- 
zins voor de nabeftaanden van den ongelukkigen moeten vrezen, denkt men 
misfehien, dat een vreemdling in het geheel geen veiligheid onder hen vind; doch 
zij zijn éven zo gastvrij als de Arabiërs ; en wanneer een vreemdiing zig onder 
de befcherming der Drufen begeven heeft , befchermen zij hem ook tégen zijne 
vijanden. Voor eenige jaaren nam het opperhoofd van cene bende Turkfche 
rovers zijne toevlugt tot eenen fchech van Beit Telhuk , die te voren nooit 
kennis aan hem had gehad. De pafcha van Damasko dit vernomen hebbende, 
eischte met veele bedreigingen , dat de emir der Drufen den rover zou overlé- 
ycren. En wijl de emir en veele andere groeten der natie bet niet raadzaam 
öordeelden, om dezen vreemdling met de Turken oorlog te voeren, werd den 
fchech 
