HEERSCHAPPIJ der MARONITEN op den BERG LIBANON. 433 
moeten betalen. Daarenboven heeft deze natie het volkomen vertrouwen der 
Druicn. De groote emirs en fchechs laten hunne zoons door Maroniten , en 
hunne dogters door Maronitifche vrouwsperfoonen opvoeden. Zij laten hunne 
croederen door hen bellieren ; gebruiken hen als fchrijvers, zelfs we! toe raaden 
(vifirs); met één woord, de Maroniten bekléden bij de Drufen fchier alle be- 
dieningen, daar verftand en trouwe toe vereischt word. De geestlijken der Dru- 
fen zijn veel te trots , dan dat zij zig met de opvoeding van de zoons der fchechs 
zouden willen bemoeijen; zij willen niet eens met hun éten, gelijk reeds hier 
voor gezegd is. De waereldlijke Drufen zijn niet zeer geleerd; van natuure 
zijn zij ook onleerzaam. Indien een heer zulk eenen bedienden wégens eenen 
misdag wilde ftraffen, zou deze of zijne familie zig eerlang zoeken te wréken. 
De Christenen zijn daartégen meer onderworpen; en lchoon een fchech der 
Drufen zijnen Maronitifchen bedienden wegjaagt, of zelfs neërfibelt, heeft hij 
van hem of van zijne nabeflaanden niet veel te vrezen. 
De Maroniten erkennen den paus voor het opperhoofd der kerke , gelijk 
reeds bl. 404 gezegd is. Wijl onder hen Jefuiten, Franciskaaneo en Kapucijnen 
wonen , hebben zij meer gemeenfehap met de Europeërs , dan met andere Oos- 
terfche landaarden ; doch zij laten zig éven zo weinig aan konsten en wéten- 
fchappen gelégen zijn, als hunne nabuuren, de Drufen, Arabers en Turken. 
Geen rijke Maronit laat zijn’ zoon in Europa opvoeden , om dat hij maar zéden 
en gewoonten zou mede terug brengen, die hem naderhand in zijn vaderland 
meer nadeel dan voordeel zouden doen (*). Men heeft mij willen verzekeren, 
dat 
(*) Het is in het algemeen zeldzaam, Jat -w oatórHngén in Europa gevalt, indien zij- 
hun vaderland niet vroeg verlaten hebben. Eertitels kunnen hen zelfs niet teiug houden. Een 
zeer rijke Armeniër, bijvoorbeeld, ging, terwijl de binnen landfche onlusten Perfië benauwden, 
met zijne ganfche familie en al zijne have van Isfahan naar Venetic en werd tot den graavenftand 
verhéven Hij zelf bleef in Europa, misfehien, om dat hij te veel zwarigheid vond om in zijnen 
ouderdom met eene familie nog meer reizen te doen , maarden heeregraave , zijn’ zoon , vond ik 
te Basra alwaar hij weêr volkomen als een Oosterling leefde , enzeifsgeen verkéring had met de 
Europeërs, die hier wonen. Mijn reisgenoot in Perfië, van wien bl. 92. gefproken is , was 
insge ijks door zijnen vader terug gezonden ; en de koopman elias , wiens vader tolk te Madrid 
was geweest (bl. 339.) had ook geen behagen in Spanje. 
II. DEEL. 
