V/vN de ZOGENOEMDE PRINSEN des BERGS LIBANON. 437 
Indien de Europefche monniken niet op den berg Libanon gebléven waren , 
ZOU men in Europa waarfchijnlijk ook niets meer van Maronitifche prinfen ge- 
koord hebben. Maar, zo doende, brengen zij ze ons telkens nog weer op 
nieuw aan het geheugen. Zij zenden de zoons hunner arme wéidoenders, of 
de zulken , die door binnenlandfche onlusten, of door de roverijen der Me. 
taueli verarmd zijn, onder den naam van prinfen van den ben Libanon , ja zelfs 
wel onder dien van prinfen van Palefiina , naar Europa. Zij géven den fchech 
aanbevelingen naar Rome. Wijl hu een katholijk is , draagt men hier zorg, dat 
hij nieuwe aanbevelingen aan den keizer krijgt. Te Weenen heeft hij gemeen- 
Irk vrije huisvesting, en maandelijks eene bepaalde fom toe zijn onderhoud. 
Hec postkemtoir aldaar geeft hem een fehriftlijk bevel, uit kragt van het welk 
bü niet alleen in de Keizerlijke erflanden , maar door het ganfche Roomfche rijk 
vrij van alle reiskosten is; en van de kanfelaarij bekomt hij eenen vrijgeleibrief , 
dien deze lieden eenen aanbevelingsbrief aan alle koningen en vorflen plégen te 
noemen. Daarop gaat de prins- dan alom bédelen, onder voorwendzel, dat de- 
Turken , Arabiërs, Metaueli, Nasfairiërs, met één woord , de ongelovigen, 
hem van zhn land ontroofd hebben; a zelfs wel, dat zijne gemalin, prinfen 
en prinfesfen in de gevangnis gevoerd zijn. Zij tékenen op hunne reizen alleen- 
lijk aan de naamen der Héden, welken zij bezigtigen; de muntfpeeiën van elk 
land; de aalmisfen, welken zij ontvange- hebben; waar men voor hun in de 
herbergen betaald heeft ; wat zij aan de to.be .e den op de tolhuizen of verders 
. tot drinkgeld , of ook tot hun onderhoud hebben moeten betalen. De meesten 
komen weer naar Hun vaderland, zodra zij zo veel opgezameld hebben , dat zij 
eenen boomgaard van moei beziën -en oüjvenboomen , en eenige landerijen kun- 
nen kopen. Zij verhalen hunnen landsgenootcu, boe veel eei zij van d<_ Eu* 
ropc.che Koningen on ,o^ manen genoten, en lachen, om dat men hen 
Teifs zo dikwijls aan vorstlijke tafels genodigd heeft. Eerlang doet ’er zig een 
hunner vrienden op, die eene reis naar het Christenland niet agt, als hij een 
r duizend daaiers daarmee kan winnen. Deze leent het dagboek, of, eigen- 
Ibker, de reisroute en de rekening van den ontvangst en de uitgave van eenen 
wèêrgekomen olijvenprins, (dus noemt men hen gemeenlijk fpotswijze in hun 
vaderland), laat zig door den patriarch en van de monniken (mogelijk voor ge- 
leed, geld of tegen beloften van een gefchenk bij zijne terugkomst) eenen aan- 
lii 3 bevé- 
