44° Van de ZOGENOEMDE PRINSEN des BERGS LIBANON. 
gekend heb, zijn handwerk het best geleerd had. Behalven zijne moedertaal, 
het Arabisch.» fprak hij niet alleen Italiaanscb en Fransch, maar ook tamelijk 
wél Hoogduitsch cn een weinig Engelsch. Maar zijn vaderland, den berg Li- 
banon, kende hij flegts weinig. Ik vermoede, dat hij een zoon zij van eenen 
anderen zogenoemden prins, van welken ik gehoord heb, dat hij met zijnen 
zoon Europa doorgereisd had, en in Duitschland ge flor ven is. Zo ik dit wél 
heb, dan is onze prins van Palestina wel 20 jaaren in Europa geweest: en dan 
is het niet te verwonderen , dat hij zo veele Europefche taaien fpreekt. Hij 
fcheen ook in het geheel reeds zo gewend te zijn , om op de Europefche wijze 
te léven, dat hij geen grooten lust meer had, om weêr naar Siriën te kéren: 
en hij zal dus waarfchijnlijk nog zo lang in Europa omwandelen, als de groote 
cn rijke heeren hem reisgeld en daarenboven vrij voorfpan willen géven. Maar 
bij zal denklijk het handwerk ook zodanig bederven , dat zijne navolgers weinig 
voordeel van eene reis naar Europa zuilen hebben. 
Indien iemand begérig is, te wéten, hoe andere reizigers omtrent de prinien 
van den berg Libanon denken , kan daar over nazien : rocqck , Difcription of 
ihe East , Vol. II. P. 1. p. c , 6 . Jonas korte, Reize naar Palestina e. z. v. 
II. D. bl. 76., en stefanus schultz Reizen. V D. bl. 157. Ue laatfte zegt : 
„ Dc Abaijsiïiche adelijke familie verdeelt zig in twee familiën ; de eene leeft 
„ vrij wél, en zommigen uit dezelve worden tot ftaatsminifters , of ook wel 
„ tot geringer amptenaaren bij den grootvorst \an den berg Libanon, of ook 
„ van deszelfs geliiftogte printen gebruikt; doch de andere familie heeft zig, 
„ door /pélen C n zwelgerij , zo bedorven, dat zij het niet weêr te boven kan 
,, komen, maar ais andere gemeene lieden, als boeren en dergeljjken, moec lé- 
5, ven. (en daainaj). Uit deze laatfte linie komen eenigen naar Lèuropa.” Als 
men dit met het voorgaande vergelijkt, zal men vinden, dat schultz niet 
nauwkeurig naar de Abaijsfifche familie vernomen , en daarom een te haastig en 
te hard vonnis over dezelve geveld heeft. De Üosterfche Christenen zullen 
het hunne éven zo min wagen, als de Mohammedaanen ; en de hier voor- 
gemelde ABUD ibn schedid was voorzeker geen van die flegte lieden, welkende 
heer schultz befebrijft. Pocock kreeg te Ghafir een bezoek van zulk cenen 
prins. Van dezenzegt hij: „ De fcbech der JViaroniten fprak Italiaanscb en had 
« agt jaar gereisd in Europa. Hier waren ook nog twee of drie anderen , die 
,» insge- 
