jjo Met a m orpho s is 
tot den klaren dag blijven ronkken , 
dry uren naden vijven, of'tdagis of 
geen ? Hoe veel vind nïer ook, die 
deze diertjes haar gelijk, en efter te 
gelijk gantfch ongelijk maken ? Wie 
zijn't dog ? die 's morgens vroug lek- 
ken : wat ? den Dauw van de Krui- 
den ? niet minder: maarlor So/w, den 
dauw van de Zonne, zoo zy die noe- 
men, een rood fterk watertje, of jet 
diergelijks, dat Jqua Vit# , ’t 'frater des 
leVens , of Anp-'frater by haar heet, en 
dat zy haar in-beelden, dat haarde- 
Zpndheid is : maar zy dwalen. Want, 
gelijk den Griekfchen Lier-zanger 
Tindam, in't eerfte vers , van zijn eer- 
fte Lier-digt zingt bet 'frater is bet befte . 
Het zouwde haar altijd beter zijn ; zy 
zouwdender zoo weinig dronken van 
worden j als deze beeftjens van den 
dauw. Doch 
