42 HOORNWIER. 
tonnen zy voor Celletjes van gezellige Polypen 
gehouden worden , het geene ook het gevoelen 
van verfcheiden Natuurkenners is. Doch de 
hier naar volgende aanmerkingen zullen ons lee- 
ren , dat de Hoornwieren ook aan het groeibaa- 
re ryk deel hebben. 
Wanneer men de korden , der Hoornwieren 
naaukeurig befchouwd , fchynen zy uit geduu- 
rige tweetakkige reien, van Celletjes, die even- 
wydig met elkander loopen , te beltaan. Yder 
Celletje heeft een Diertje , dat gelyk aan den 
Polypus is, met zeer veèle armen rondfom het 
hoofd geplaatft , en het is aan den bodem van 
het Celletje valt gehecht; yder Diertje kan zig 
naar welgevallen beweegen. Indien men vers- 
fche en levendige Hoornwieren in dikwerf ver- 
verfcht Zeewater bewaart, zal men gewaar wor- 
den, dat yder uiterfle Celletje, een knopje of 
botje uitftoot , dat insgelyks weder een jong 
voortbrengt eer het bard. Dit knopje is in het 
eerlt zagt , en geflooten ; naderhand barll het 
open , en laat eenen onvolkoomen Polypus zien , 
die allengsken volwaflèn word, en dan word het 
Celletje hard, en vergroot het korjlgewas. De 
fteenwordende Hoornwieren, toonen aan hunne 
randen onvolmaakte Celletjes als opene vakjes , 
vooral wanneer het voorde gedeelte , dat nog 
zagt was , ’er afgeweekt is , en het agterlle 
deel, dat wy dus zien, dat het eerd hard word, 
met de middelfchotjes alleen over blyft. De 
zydelingfche Celletjes vervolgen den rey, door 
een enkel uitbottend knopje. Zomtyds ziet men 
wel een dubbeld knopje uitkomen , het een na 
het ander, dog dan word het ander nooit een 
volkomen Celletje , fchoon het eene nieuwe rei 
van 
