HOORNPLANTEN, %mx 
de tak draagende Steng , allengskens , uit de 
groot e Stam naar boven dunner word, en in bor- 
jtel hairige takken eindigt. 
Het Hout der Hoornplanten ( als waare het 
geraamte van een groeiend Dier ,) is meed: vanee- 
Ifie hoortiachtigc Natuur , zomtyds zoo broofch als 
glas , zomtyds buigzaamcr , en zeer taay , ja in 
zommige zoorten lederachtig , of byira kraak- 
beenig 9 enin hetdroogen rimpelig, vooral in d e 
fyne uiterflen der takjes; in zeer weinigen is het 
zoo valt als het hout der Aardplanten , waar na 
het door deszelvs verw en vezclachtigheid ge- 
lykt in de wrattige Zceiyaayer G. Placomüs , in 
de Spons qchtige Hoqrnplant , G. Suberosa , en 
in de knobbelige Hoprnplant G- Nodosa. Jhi het 
algemeen egter toont het zyn dierlyk wezen , 
door de reuk , wanneer het gebrand word . die 
gelyk is aan die van gebrandde deelen van 
Dieren. 
Het zamenweefzcl van het Hout in den grond- 
fteun, is zoo wel als in de geheele Plant, ve- 
zelachtig , en met laagen. Deze Laagen fluiten 
in elkander, als zoo veele Cylinders , zoo dat de 
Stam, of eene tak der Hoornplanten dwars door 
gefcheeden ? veele een middelpunt hebbende 
kringen vertoond, gelyk de kringen in doorge- 
zaagde boomen , welke derzelver ouderdom te- 
kennen geeven ; edoch zomtyds ziet men tus- 
fchen deze kringen eene dunne laag van kalk- 
agtige flxtffe ; voor al kan men die in oude grond- 
ftamrnen zeer wel waarneemen. In het grond- 
ltuk leggen deze laagen gemeenelyk digt en in 
menigte op elkander , en worden in de Rotz 
ipgeplant , gelyk de peezen der Bieren in de 
beenderen. In eene zoort echter , die wy be- 
N $ fchry- 
