27 
op vele plaatsen langs de voren der wegen, woelt onder de gevelde groote boomstammen rond, overal 
zoekende en krabbende, waar hij gelooft iets te zullen vinden, dat zijne gading is. Tot heden heeft men 
hem alleen op Java en Sumatra waargenomen. In de Borneoschc gebergten hebben wij niets van de 
onaangename lucht bemerkt, die hij willekeurig tot zijne verdediging door den anus uitstoot. In 
weerwil van den stank, die dit dier eigen is, eten de Sundanezen op Java zijn vleesch, hetwelk men 
zegt, dat goed en smakelijk is, wanneer de beide klieren, die deze stinkende stof afscheiden en aan 
weêrszijden, nabij de uitmonding van het rectum liggen, weggesneden zijn. De lever van dit dier 
wordt, even als die der tijgers, voor een heilzaam middel gehouden tegen koortsachtige ongesteldheid. 
De Sundanezen noemen den Myd. meliceps, Siegoeng. Eenigzins in levenswijs verschillend is zijn 
geslachtsverwant My claus orientalis, dien wij alleen op Java in ons bezit kregen, waar hij bij de Sun- 
danezen den naam van Bieoel draagt. Ook deze bewoont meerendeels het gebergte; doch houdt zich 
voornamelijk in de lagere deelen van hetzelve op. Hij verspreidt geene zoo walgelijke lucht en onder- 
scheidt zich bovendien nog van den meliceps door zijn afwijkend voedsel, hetwelk hoofdzakelijk uit 
kleine zoogdieren en vogels bestaat. Bij hem derhalve doet zich de roofzucht reeds op eene meer bloed- 
dorstige wijze kennen. Dit karakter, hetwelk op de natuurlijke geaardheid zulk een’ grooten invloed 
heeft, vindt men meer en meer bij de geslachten Lutra, Canis, Herpestes, Linsang en Felis ontwikkeld. 
Op deze, uitsluitend van vleesch levende roofdieren, volgen, in allengskens afnemende mate diegenen, 
wier voedsel gedeeltelijk uit vruchten bestaat. Als een eerste schakel dezer, van den waren roofaard 
uitgaande keten, treden in den Indischen Archipel de Mustelae en Yiverrae te voorschijn; en aan dezen 
sluiten zich, met toenemende neiging tot plantaardig voedsel, de geslachten Potamophilus, Paradoxurus, 
Arctictis en Ursus aan. 
V an het geslacht Lutra bezit de Archipel twee soorten, waarvan de eene, Lutra leptonyx, op alle drie 
de groote Sunda-eilanden voorkomt ( 9 ), terwijl Lutra simung tot heden alleen op Sumatra en Borneo is 
waargenomen 0°). Eerstgemelde soort leeft op Java zoowel in de stil en traag vlietende rivieren der 
vlakten, als in de wild bruisende stroomen der hoogere streken; en zelfs heb ik haar, nu en dan, in 
zeer rotsachtige woudheken tot op 500 — 800 ellen hoogte bespeurd. 
Van wilde honden der Indische eilanden, kennen wij met zekerheid alleen Canis rutilans, door den 
Heer Diard in Bengalen en op Borneo verkregen, en door ons meermalen levend op Java gezien, hoe- 
zeer dit dier over het geheel vrij zeldzaam en wegens zijne buitengewone schuwheid ten hoogste moeijelijk 
te bekomen is (H). Het schijnt eenigzins twijfelachtig of de, door den Generaal-Majoor Hardwieke 
beschreven wilde hond van Sumatra, tot deze soort behoort, dan wel als eene bijzondere species te 
beschouwen zij. De Adjak, zoo als hij door de Sundanezen op Java genoemd wordt, houdt zich 
voornamelijk in wilde, weinig van menschen bezochte oorden op. Gewoonlijk vindt men hem in een- 
zame bergstreken, waar hij gedurende den dag, met groote omzigtigheid en meest bij paren, rond trekt; 
doch zich des nachts hier of daar in digt kreupelhout, ineen aard- of rotshol, of ook wel, onder ontblootc 
boomwortelen, schuil houdt. Het is een wild, boosaardig dier, dat zich na zekeren leeftijd niet meer 
laat temmen, en zelfs tegen hen, die hem dagelijks voedsel brengen, nijdig toont en hen tracht te bijten. 
Ik heb nooit een luid gebas van hem gehoord, doch wel van nog zeer jonge individuen, wen men hen 
% 
