34 
de vervolgingen van raensclien en roofdieren zonder moeite te ontgaan, dat zij, niettegenstaande dit 
alles, tussclien de keerkringen der Oude Wereld, een zoo scherp afgepaald gebied naar het oosten 
bezitten. Met uitzondering van eenige muizen, en vooral van Mus decumanus, welk dier bij zijne 
algemeene verbreiding over genoegzaam alle deelen der aarde, ook vele streken van Australië in aan- 
zienlijke menigte bewoont, en den in en bij Nieuw-IIolland voorkomenden Hydromys chrysogaster, 
schijnen zich in den heeten aardgordel geene knaagdieren over den 130 sten meridiaan beoosten 
Greenwich uit te strekken- ja, zelfs op Timor en Amboina hebben wij, behalve de genoemde rot, geen 
dier uit deze orde aangetrollèn. Op beide deze eilanden zochten wij te vergeefs naar stekelvarkens, te 
vergeefs naar vliegende eekhorens, te vergeefs zelfs naar Sciuri, wier menigvuldige soorten toch zoo 
algemeen over de groote westelijke eilanden des Archipels verspreid zijn. Celebes, of misschien ten 
hoogste Gilolo, benevens de Philippijnen, schijnen de oostelijkste landen in Indië te zijn, welke nog 
eekhorens en vliegende eekhorens bezitten, ofschoon de soorten uit beide geslachten, op deze eilanden 
levende, zich allerwaarschijnlijkst tot een zeer gering getal laten terugbrengen. 
De ons uit de groote Sunda-eilanden bekende knaagdieren, behooren tot 6 geslachten en 22 soorten, 
waaronder zich 13 eekhorentjes bevinden. De verblijfplaatsen der laatstgenoemde, zoo levendige dier- 
tjes, bieden inmiddels, al naar het verschil der soorten, aanmerkelijke afwijkingen aan, welke gedeel- 
telijk van de natuur der dieren, of van derzelver voedsel, afhankelijk zijn. Die soorten, welke zich 
gaarne voeden met de verharde zelfstandigheden, in de rijpe kokosnoot besloten, houden zich hoofd- 
zakelijk op in de nabijheid der dorpen en in de tuinen; anderen daarentegen bewonen meer bepaal- 
delijk de hooge bosschen, zonder echter in het gebergte de zoogenaamde streek der vijgen ligtelijk te 
overschrijden. Vele derzelven bevinden zich insgelijks op het vaste land van Azië, bijzonder op Malakka 
en Siam, en sommige zelfs heeft men in de zuid-oostelijke deelen van China, namelijk in de om- 
streken van Kanton aangetrolfen. Dit laatste is het geval met Sciurus hippuris en Sciurus vittatus, 
die echter beiden, opmerkelijk genoeg, in den Archipel alleen Sumatra bewonen. De eerste soort 
leeft hier voornamelijk in de hooge bosschen van het gebergte; Sc. vittatus daarentegen vindt men 
ook niet zelden in de laagten, ofschoon mij die soort in de bergwouden, op eene hoogte van 500 — 600 
ellen, het menigvuldigst voorkwam. Zij toont zich niet zeer schuw voor menschen. Sciurus nigro- 
vittatus is over Borneo, Sumatra en Java verspreid, en werd aan het Rijks Museum ook van Malakka 
en Kanton toegezonden. Op de Indische eilanden is het van alle eekhorentjes het gemeenste. Het 
houdt zich schier uitsluitend in bewoonde streken, in de vruchtboomen der dorpen en tuinen op, en is 
in het bijzonder een schadelijke gast voor de kokosnoten. Sciurus modestus, eene nog onbeschrevene 
soort, die wij dikwerf in de bergwouden van Sumatra, zeldzamer echter op Romeo vonden (18), komt 
insgelijks bij Kanton voor. Op beide zoo even genoemde eilanden ontdekten wij buitendien eene zeer 
kleine soort, onder den naam van Sciurus exilis door mij beschreven (*). Borneo biedt eindelijk nog 
huisvesting aan Sc. Rafflesii (19) en Sc. ephippium , van welke ik insgelijks reeds voorloopig narigt gaf (-j-), 
en aan Sc. laticaudatus, een door den Heer Diard in de omstreek van Pontianak ontdekt eekhorentje, dat 
(*) Tijdschr. voor Nat. Gcsch., V Deel, p. 147. 
(j-) Hetzelfde werk, p. 148. 
