in grootte en lichaamsvorm, en ook waarschijnlijk in levenswijs, met Sc. insignis veel overeenkomst heeft, 
zoodat het gevoegelijk als een Borneosche vertegenwoordiger van deze laatste soort te beschouwen is. Zelfs 
zijne vacht* heeft van boven eene diergelijke bruine, schier naar dorre bladen gelijkende kleur, waarop 
zich echter geene strepen langs den rug bevinden. Zijn staart is even kort, eenigzins plat en bont, met 
wit en zwart gekleurd; van onderen is het lijf licht, witachtig geel. Karakteristiek is inzonderheid de 
aanzienlijke lengte van zijnen kop. Voorts leeft op Borneo ook nog Sc. melanotis, welke soort echter 
evenzeer op Sumatra en Java inheemsch is. Alle drie deze soorten zijn boschbewoners. Zulks is ins- 
gelijks het geval met Se. insignis en Sc. bicolor, beide over Sumatra en Java verspreid, terwijl de laatst- 
genoemde soort zich ook op Malakka en Siam bevindt, van waar de Heer Diard onderscheidene fraai 
gekleurde exemplaren aan het Rijks Museum heeft overgemaakt. Sc. plantani is op Java en Sumatra 
schier even gemeen als Sc. nigrovittatus, en bewoont ook, even als deze, hoofdzakelijk de tuinen en 
omstreken der dorpen. Sc. hypoleucos eindelijk troffen wij alleen op Sumatra aan en genoegzaam altijd 
in het gebergte, waar zich het dier gewoonlijk in de kroonen van hooge vijgen- en andere wilde vrueht- 
boomen ophoudt. In het algemeen zijn de meeste dezer soorten bewoners dei boomen, hoezeci men toch 
ook eenige derzelve, zoo als Sc. vittatus en melanotis, niet zelden laag bij den grond in kieupelhout en op 
oude, omgevallen boomstammen, behendig ziet rondspringen. Dit laatste heeft inzonderheid plaats met 
Sc. insignis, welk eekhorentje nimmer op de boomen komt, maar altijd digt bij of op de aaide h eft. 
Van het geslacht Pteromys hebben wij alleen drie soorten in den Archipel waargenomen, teiwijl ons 
de door D r . Horsfield, onder de namen Pteromys genibarbus en Pt. lepidus beschrevene dieren, nooit 
onder de oogen kwamen. De vliegende eekhorens zijn over het geheel, en dooi hunne nachtelijke 
levenswijs, èn door hun verblijf in de booge bossehen, moeijelijk op te spoten. Het zal dan ook 
aan deze omstandigheid zijn toe te schrijven, dat ons in het algemeen van deze dieren nog zoo we ’n 0 
bekend is, en dat wij zelfs omtrent de natuurlijke geschiedenis van die op Sumatra cn Borneo, 
zich ongetwijfeld verscheidene soorten van dit geslacht ophouden, slechts weinige en zeer onvolkomene 
narigten bezitten. Van beide deze eilanden kennen wij alleenlijk Pt. nitidus, terwijl op Java, be- 
nevens deze, en de twee door den Heer Horsfield bekend gemaakte sooiten, welke echtei 
schijnlijkst eenerlei zijn, nog Pt. elegans ( 20 ) en Pt. sagitta vooi komen. 1 1. ele e ans ° 
leeraar Blume op het kleine eiland (Noesa) Kambang’an, digt aan Java s zuidkust 0 ele 0 en, 
gevallen, terwijl wij deze soort meermalen in het binnenste van Java, in ondeischcidene o ^ 
streken hebben aangetroüen. Eenmaal zelfs schoot ik, op eene hoogte van niim 1 - 
zeevlak, in een afgelegen, met hoog oorspronkelijk boseh bedekt dal, een oud int , ‘ 
na zonneondergang van den eenen boom naar den anderen streek, terwijl hij steeds met uilgesprei e 
,, . , . , , „aar den voet des anderen zweefde, vervolgens 
ledematen, in schuinsche rigtmg, van den top des eenen << . ... , 1 
, , ■ ; n slechts weinige oogenbhkken tussclien 
met groote snelheid tegen den stam van dezen weder op iep, , ,, • i 10 ii e 
, . .. ö . „ rodurende den dag slapen de vliegende eekhorens in holle 
de hoogste twijgen aan het oog ontsnapte, bedui enae o 
Jö . r ,i lA ;,i jf. o-rooterc soorten, welke nijna nooic 
takken en andere gaten of scheuren der boomen, inzonderheid de groote c , 
b . • mpn ook somwiilen in bewoonde streicen, waai 
de bossehen verlaten. Pter. sagitta daarentegen vi gnomen niet zelden 
zich dat kleine d,er t je gewoonst in de kokospalmen ophoudt, en den evenaren ,het b o- 
aanmerkelijke schade veroorzaakt. Het eet namelijk, even als vele eekhoren, es, b, zonder „aarne 
