24 
Deze laatste soort is de eenige van dit geslacht, welke door ons ook op Timor, Amboina en de Banda- 
eilanden is waargenomen, terwijl zij, volgens eenige exemplaren, in het Leidsche Museum aanwezig, 
insgelijks op Japan gevonden wordt. Onder onze op Sumatra bijeengezamelde Yespertiliones, waren, 
behalve de hiervoren genoemde, nog twee eigenaardige soorten te onderkennen, zoo als ons op geen 
ander eiland voorgekomen zijn. Zij ontvingen den naam van Yespert. macrotis en Yespert. brachypterus. 
Op Borneo eindelijk, troffen wij uit het geslacht Yespertilio slechts drie soorten aan, van welke ééne 
nieuw is, die den naam voert van Yespertilio macellus (*); de twee andere zijn Yesp. pictus en Yesp. 
tenuis. Het verdient opmerking, dat alle in Indië levende, donkerkleurige soorten van dit geslacht, 
zich bij dag of in rotsspleten en aardholen verbergen, of zich onder de daken der huizen schuil houden, 
waar zij zich bijzonder gaarne tusschen de, gewoonlijk uit bamboesriet bestaande daksparren, verbergen; 
terwijl de weinige soorten van eene meervale, geel-roode kleur, zich steeds in de opene lucht, tusschen 
de bladeren der boomen en struiken ter ruste vlijen. Yespertilio pictus is bij dag genoegzaam altijd 
tusschen de groote bladen der bananen (Musa paradisiaca) te vinden, en ook Yespert. suillus heb ik 
meermalen uit deze gewassen opgejaagd. Ik herinner hierbij nog aan Macroglossus minimus, die bij 
gelijksoortige ligchaamskleur , dezelfde levenswijs voert. 
Een zeldzaam en meestal slechts in kleine troepen levend diertje, is Emballonura monticola. Deze 
door Kuhl en van Hasselt ontdekte soort, is mij slechts een paar malen op Java voorgekomen, waar ik 
haar steeds aan rotsachtige oevers, onder welker overhellende wanden zij zich vastzet, aantrof. 
De gemeenste van alle vledermuizen in Indië, is Nycticejus Temminekii. Deze soort is niet alleen 
op Java, Sumatra, Borneo, Timor en Banda in talrijke menigte voorhanden; doch ook van het zeestrand 
af, tot in de diepste binnendeelen des lands, door alle oorden heen verspreid. Gedurende den dag 
vindt men haar dikwerf in holen, in gezelschap van Rhinolophi. Zij geeft eenen bijzonder sterken reuk 
yan zich, die hooldzakelijk uit hare groote lipklieren ontstaat. Yolgens den Heer Temminck komt zij 
ook op het eiland Luzon voor. — Ook Megaderma spasma slaapt gewoonlijk in rotsspleten, zeldzaam in 
boomholen. Deze soort ontmoette ik over het geheel niet zeer dikwerf; veelligt, dat zij op Java en 
Sumatra, op welke eilanden wij haar slechts in geringe hoeveelheid verkregen, alleen zekere streken 
bewoont. Op Java bekwam ik haar alleen in het district Bantam, waar zij gemeenlijk met Pachysoma 
titthecheilum en Rhinolophus insignis in dezelfde holen te zamen leefde. — Taphozous saceolaimus is op 
Java, Sumatra, Celebes en Boeton door ons waargenomen. De vlugt van dit dier heeft eenige overeen- 
komst met die van Cheiromeles torquatus, alleen is zij aanmerkelijk sneller. Nergens intusschen heb ik 
deze soort in groote zwermen, meestentijds slechts enkel of ten hoogste in kleine gezelschappen van 
weinige individuen aangetroffèn. Yolgens de narigten onzer jagers, blijft zij genoegzaam altijd in de 
(*) Al de hier genoemde nieuwe Indische vleêrmuis-soorten vindt men in de dertiende Monographie van den Heer 
Temminck uitvoerig beschreven. Buitendien vermeldt de Heer Geoffroy, in het achtste deel der Annales du Muséum, 
een’ Vespertilio Timoriensis, door Péron op gezegd eiland verkregen; en de Heer Fr. Cuvier, in het eerste deel der 
Nouvelles Annales du Muséum d’hisloire naturelle, maakt gewag van een’ Vesper tilion malais, zonder nadere 
opgave van Vaderland; voorts van een’ Vesp. noctule van Sumatra, en van een’ Vesp. javanais, die ons echter alle vier 
onbekend zijn, en daarom ook niet in ons Ovcrzigt zijn opgenomen. 
