20 
de Chiroptera over het geheel wel de grootste verbreiding hebben. In dit opzigt staan deze laatsten 
genoegzaam tegen over de Quadrumana, welker meeste soorten, gelijk wij gezien hebben, slechts tot 
eenige landen en oorden beperkt zijn. 
Pteropus edulis schijnt over vele Indische eilanden verspreid te zijn. Daar echter onder deze benaming 
dikwerf onderscheidene soorten met elkander verward worden, zoo kunnen wij het dier, dat in de 
nieuwere systemata onder dien naam voorkomt, alleen slechts van Java, Sumatra en de Banda-eilanden 
met zekerheid, als zoodanig aanvoeren. Naauw met den Pt. edulis verwant, zoowel wat de grootte als de 
algemeene kleurverdeeling betreft, is Pter. phaiops, welke inzonderheid de Molukken toebehoort. Tol 
heden is ons die soort van de Banda-eilanden, van Amboina en van Celebes bekend geworden; op de drie 
grootere, westelijke eilanden daarentegen hebben wij haar niet bemerkt. Met deze beide soorten, en 
vooral met de eerstgenoemde, heeft Pterop. funereus veel overeenkomst, doch bereikt hij, schoon vol- 
wassen, nimmer hare grootte. Wij vonden deze soort zeer menigvuldig aan de boomrijke zeestranden 
van Sumatra en Bornco; zeldzamer kwam zij ons voor op Timor en Amboina, waar wij haar alleen des 
nachts te zien kregen. Ditzelfde had ook plaats met Pter. chrysoproctus en Pter. Macklotii, welken 
eersten wij op Amboina, den laatsten alleen op Timor aantrolfen. Behalve deze, was ook Pter. griseus 
op dit laatstgenoemde eiland in vrij talrijke menigte voorhanden. Eene fraaije soort van gelijke grootte, 
Pter. personatus, werd door den Hoogleeraar Reinwardt, op Ternata in de Molukken ontdekt; en eene 
andere zeldzame species, Pt. alecto, ontving het Museum uit de noord-oostclijke streken van Celebes (*}. 
Eene verdere uitbreiding dan de vier laatstgemelde dieren, toonen ons Pter. pallidus en Pter. amplexi- 
caudatus, van welke de eerste soort op de Banda-eilanden, op Sumatra en zelfs op Malakka werd 
waargenomen, terwijl wij de laatste op Java, Sumatra, Timor en Amboina magtig werden. — De 
Pteropi beminnen hoofdzakelijk de vlakke oorden en houden zich daarom veelal in bebouwde streken 
en zelfs dikwerf midden in de dorpen op. Onder deze omstandigheden ontmoet men hen van den 
oever der zee, tot op 3000 — 4000 voet hoogte, in de binnenlands gelegene hoogdalen. Nooit echter 
komen zij tot op deze hoogte in uitgestrekte bergwouden voor, ten minste niet gedurende den dag. 
Zij leven genoegzaam altijd in groote gezelschappen, dikwerf van honderden, somwijlen zelfs van dui- 
zenden bij elkander. Deze talrijke zamenscholingen vinden intusschen alleen bij de grootere soorten 
plaats, met name, bij Pter. edulis, phaiops en funereus. Zulke zwermen houden zich steeds een tijd- 
lang in eene streek op, waar zij zich iederen ochtend vereenigen en den dag op eenen, of op eenige, 
digt bij elkander staande, groote boomen doorbrengen. Dusdanige boomen zijn niet zelden van alle 
loof ontbloot, en takken en loten daarentegen met Pteropi als bekleed. Behalve meer andere hoogstam- 
mige boomsoorten, verkiezen zij zich bij voorkeur wilde vijgenboomen en kokospalmen tot hun geliefd 
dagelijksch oponthoud. 
Ook Cephalotes Peronii zal men, naar ons de inlanders verzekerd hebben, somwijlen slapende in digte 
boomkroonen aantrelfen; meer echter zou hij zich, gedurende den dag, in aard- en rotsholen verborgen 
(*) Omtrent deze soort en eenige der vroeger genoemden, door ons in den laatsten tijd ontdekt, verwijzen wij tot de elfde 
Monographie de Mammalogie van den Heer Temminck. 
