Terwijl de orang-oetan in Afrika eenen plaatsvervanger heeft in den Chimpanzee, vormen de lang- 
armige apen (Hylobates) eene, alleen tot Indië begrensde, en daardoor zeer karakteristieke groep voor 
die wereldstreek. Yan de vijf, naauwkeurig onderscheidene soorten, ons tot nu van dal geslacht bekend, 
bewonen er vier de groote westelijke landen van den Archipel, waar echter iedere soort slechts één 
eiland tot woonoord heeft. Hylobates syndactylus en Hylobates variegatus (-) hebben wij alleen op 
Sumatra aangetrolTen. Moge men aan de opgave van eenige Schrijvers geloof hechten, dan zoude de 
laatste soort ook op Malakka te vinden zijn, hetwelk echter, om als eene van verwisseling en verwarring 
vrije daadzaak te kunnen worden aangenomen , nog wel een nader onderzoek verdient. Hylobates leu- 
ciscus behoort uitsluitend aan Java, en Hyl. concolor (•*) is alleen op Borneo te huis. 
De Hylobates leven in het gebergte, waar hun eigenlijk gebied zich binnen de grenzen dervijgen- 
bosschen bepaalt, zoodat zij, ofschoon ware bergbewoners zijnde, toch zelden eene hoogte van veertien 
honderd ellen overschrijden. Men treft hen gewoonlijk in kleine troepen, aan de minder steile hellingen 
en op de bergruggen aan; doch, zoodra worden zij niet een menschehjk wezen gewaar, of zij snellen 
ijlings berg-af, en verdwijnen in weinige oogenblikken in de donkere valleijen. Zij houden zich schier 
altijd op in de kroonen der hoog gestamde boomen, en komen bijkans nooit op den grond; doch slingeren 
zich, als vlogen zij, van den eenen boom op den anderen. Hun luid geschreeuw, dat zij, met geringen 
toonval uit de hoogte in de laagte, hooren laten, weêrgalmt uren wijd door de groote, eenzame dalen 
en spelonken. 
Even als de Hylobates, behooren ook alle uit den Archipel bekende slank-apen (Semnopitheci) 
uitsluitend aan de drie groote Sunda-eilanden. Hunne levenswijze wijkt echter in vele opziglcn van 
die der lang-armige apen aanmerkelijk af. Niet alleen, dat de Semnopitheci meer verscheidenheid 
in de keuze hunner woonplaatsen aan den dag leggen; maar zij toonen zich ook over het algemeen, 
grootere vrienden van het water; weshalve men hen vaak in de nabijheid van rivieren en meren aan- 
treft. Gedurende den dag trekken zij, in kleine gezelschappen vereenigd, het omliggende bosch door , 
of begeven zich ook dieper in het binnenste van het woud; met het vallen van den avond keer en zij 
echter veelal naar de oevers terug, alwaar hun een of andere groote boom tot gemeenschappelijk nacht- 
leger verstrekt. Die soorten, welke zich voornamelijk in het gebergte ophouden, vindt men daarom 
menigvuldig in groote waterrijke dalen, waar zij het liefste op zulke boomen rondspringen, die aan den 
kant eener wild ruisehende beek staan en met een deel hunner takken de schuimende golven beschadu- 
wen. Yan daar laten zij dan, vooral des morgens en des avonds, hunne dol brommende, of ook wel 
vrolijk schaterende stemmen, luide hooren. 
Semnopithecus nasicus bewoont op Borneo, even als de orang-oetan, alleen het boschrijke vlakke 
land. Hij toont zich over het geheel minder vlug in zijne bewegingen, dan de meeste andere zijner 
geslachtsgenooten , en tracht zich daarom dikwerf, wanneer hij plotseling overvallen wordt, door 
verschuiling tussehen de gaffels der dikke boomtakken te redden, ofwel neemt zijne toevlugl tol het 
donkere kreupelhout op den bodem, waarbij hem alsdan de langs de boorden van vele riviermonden, op 
Borneo zoo rijkelijk wassende nipa-bosschen (Nipa fructicans) en de doornige ruigte der rollingen. 
