50 
boekles , en de meer éénkleurig roodharige, Koewoeng boe- 
laiiw. Daarenboven spreken zij nog van eene derde soort , 
onder den naam van Koewoeng loewoet , die aanmerkelijk 
kleiner zoude zijn, dan de beide voorgaande, maar zich, 
even als de eerstgenoemde, door een bont kleed zoude ken- 
merken. 
(6) Bladz. 25. Hylogale murina. — Tot de talrijke ont- 
dekkingen, welke de dieikunde aan den onvermoeiden reis- 
lust van den Heer Diard verschuldigd is, behoort ook deze 
kleine Tupaja. Dezelve heeft ten naastebij de grootte van 
eene huismuis (Mus musculus), bedragende de lengte van 
haar ligchaam 0,103, en die van den staart even zoo veel. 
De staart is rond en slechts met korte haren bedekt , wordende 
dezelve alleen aan de punt eenigzins langer en vormende aldaar 
eene soort van kwastje. Het bovenlijf is geelachtig graauw- 
bruin, op den achterrug en langs den bovenkant van den 
staart in het bruin-roode overgaande. Van onderen is het 
dier vaal geelachtig, en op de benedenzijde van den staart, 
geel-rood. Ter zijde van den kop , tusschen de oogen en de 
ooren, bevindt zich eene zwarte vlek, die van boven en van 
onderen door eene licht geelachtige lijn bezoomd is. De lippen 
zijn zwartachtig, van welke kleur tevens eene smalle streep 
naar de oogen loopt. De ooren zijn afgerond en slechts met 
weinige korte, roodachtig gele haren bedekt. De vibrissae 
zijn donker en de nagels bruinachtig. 
(7) Bladz. 25. Hylomys. — De diersoort, naar welke wij 
dit nieuwe geslacht invoeren, vormt den overgang van de 
Tupajae tot de spitsmuizen. Echter staat zij door de gedaante 
van haar ligchaam , door haar tandenstelsel en hare leefwijze , 
digter bij de eerstgemelden dan bij de laalsten. 
Ofschoon de schedel van dit dier , oppervlakkig beschouwd , 
vrij veel gelijkenis heeft met dien van de Tupajae, wijkt de- 
zelve nogtans , in enkele deelen , aanmerkelijk daarvan af. 
Hij is van boven vlakker, langs de voorste helft nagenoeg 
regtlijnig, en ook de hersenpan heeft slechts eene geringe 
helling naar achteren. De neusbeenderen loopen opwaarts 
lancetvormig uit, en dringen, in die gedaante, eenigzins tus- 
schen het voorhoofdsbeen in, terwijl zich bij de Tupajae de 
neusbeenderen naar den bovenkant een weinig verbreeden, 
en met een’ stompen rand tegen het voorhoofdsbeen aanstoo- 
ten. Bij de Hylomys zijn voorts de oogholten niet, gelijk 
bij de zoo even genoemde dieren , rondom gesloten, maar van 
achteren geheel open , even als bij den egel, zoodat zij uit 
eene ruime holte bestaan, die alleen van onderen, door de 
jukbeenderen besloten is. De jukbeenderen zelve hebben, 
omtrent in hun midden , eene kleine spieetachtige opening. 
Het gebit bestaat in iedere kaak uit 6 snijtanden , en aan 
weerszijden uit 16 baktanden , gevolgelijk in het geheel uit 
44 tanden. De twee middelste snijtanden van de bovenkaak 
zijn iets grooter dan de overige , en door eene ledige tusschen- 
ruimte eenigzins van elkander gescheiden ; in de onderkaak 
zijn de twee voorste snijtanden insgelijks een weinig sterker 
dan de vier zijdelingsche. Onder de baktanden zijn de vier 
eerste aan iederen kant, valsche kiezen; de voorste is, in 
beide kaken , eenigzins langer dan de anderen , die over het 
geheel vrij klein zijn. De eerste ware baktand heeft aan den 
buitenkant zijner kroon, een tamelijk hoog, puntig knob- 
beltje; de overige kiezen zijn iets lager en breeder. De 
zesde en zevende van die der onderkaak, hebben vijfknob- 
belige kroonen, maai' de achterste baktand heeft slechts eene 
diïeknobbelige ; in de bovenkaak bestaat de kroon van de 
zesde kies insgelijks uit vijf knobbeltjes, doch bij de twee 
laatste baktanden, ziet men er enkel vier. 
Uit deze groep is mij slechts eene soort bekend, aan welke 
ik, wegens haren verkleinden zwijnachtigen snuit, den naam 
geef van 
Hylomys suillus. 
Wij bezitten van dit zonderlinge diertje slechts twee indi- 
viduen , w aarvan het eene van Java en het andere van Sumatra 
afkomstig is. Beide werden op omtrent 2000 voet hoogte 
in groote bergbosschen gedood. Zij gelijken elkander vol- 
komen, zoowel in kleur als in grootte; bedragende hunne 
geheele lengte 0,148, van welke de kleine staart 0,012 
beslaat. 
De staart en de sterk afgeronde ooren zijn bijna kaal. 
Het haar van hun bovenlijf is aan de wortels graauw, in het 
midden geelachtig rood en aan de punten zwart, waardoor 
eene donkere geelachtig bruine kleur uulsiaat, die min of 
meer naar het rnet-bruine trekt. Van. onderen is de vacht 
eenigzins lichter geelachtig graauw-bruin. De voeten zijn 
slechts dim, met korte haren, en de bovenlip met vele 
lange zwarte haren bezet , waarvan sommige tot eene lengte 
van 0,026 hebben. De tamelijk lange neus , waarvan de 
punt een weinig opwaarts is gebogen , trekt naar het zwarte. 
(8) Bladz. 26. Sorex tennis. — Deze nog onbeschrevene 
spitsmuis is een weinig kleiner dan de Sor. fodiens. De 
lengte van haar ligchaam bedraagt 0,07, en die van den 
staart, welke naar evenredigheid tamelijk lang is, 0,057. 
Deze laatste is rond , en zeer dun met donkere , glad liggende 
haren voorzien ; hiervan is alleen het achterste gedeelte uit- 
gezonderd , welks digtstaand haar eene lengte heeft van 5'", 
van dezelfde kleur als de rug des diers. De smalle kop 
loopt in eenen vrij puntigen snuit uit, die van vele lange, 
fijne haren omgeven is; de ooren zijn naar verhouding langer, 
maar tevens smaller, dan die van S. myosurus. Het lijf is 
van boven graauwachtig bruin en van onderen bruin-graauw. 
