51 
(9) Bladz. 27. Lutra lept onyx. — Deze otter, door den 
Heer Raffles onder de benaming van Lutra barang aange- 
duid (*) , en door den Heer Horsfield onder de hier boven 
opgegevene beschreven (y) , is op Java, Surnatra en Romeo 
vrij gemeen. De Sundanezen in het westelijk gedeelte van 
Java noemen hem Sero , doch in de oostelijke streken van 
het eiland heet hij, volgens D r . Horsfield, Welingsang 
en War gul (§). Op Sumatra voert hij den naam van 
Barang-bara/ng , en bij de Bcjadjoe-Dajakkers op Borneo, 
dien van Lengen. Fischer heeft, in zijne Synopsis Mam- 
malium, deze soort met de volgende verwisseld, en daai- 
door de synonyma dezer beide dieren geheel verward. 
(10) Bladz. 27. Lutra simimg. — De Heer Marsden heeft, 
in zijne History of Sumatra, van dezen en den vooraf- 
gaanden otter goede afbeeldingen geleverd. In de derde 
Editie van genoemd werk, is plaat XII toegewijd aan de 
onderhavige soort , die , volgens den Heer Rallies , op Suma ti a 
Simung (J heet. De Heer Diard trof haar bij Pontianak, 
op de westkust van Borneo, aan, en de Overste v. Henna 
erlangde een exemplaar in het zuidelijke gedeelte tan dit 
eiland. Deze soort is iets grooter dan de Barang -bat ang , 
heeft een aanmerkelijk donkerder vel, eenen veel langeren 
staart, en onderscheidt zich buitendien, op den eersten blik, 
door sterke, kromme nagels aan de toonen, terwijl men bij 
de Lutra leptonyx slechts beginselen d aai van aantielt. 
Het lijf van den Simung is digt bedekt met fijne en zeer 
zachte haren. Het wolhaar van de vacht is geelachtig wit, 
maar de borstelharen zijn eenigzins glanzend, haai donkei 
bruin, en gaan op den staart, vooral naar voren toe, in het 
zwart-bruine over. Op het benedenlijf en de keel is de kleur 
iets lichter bruin. Aan de lippen, de kin en van daar 
afwaarts over het bovenste gedeelte der keel, is het haar 
vuil geelachtig wit. De lange, stijve snuitborstels , welke 
uit de bovenlip ontspruiten, gelijk ook die, welke achter 
den mondhoek staan, zijn insgelijks geelachtig wit; doch de 
borstels boven de oogen en zijdelings om den neus, zijn 
bruin. De lengte van het ligchaam bedraagt 0,57, die van 
den staart 0,445. 
(*) Transactions of the Linnean Society, Vol. XII 
(-(-) Zoological Researches. 
(§) Deze twee zoozeer van elkander verschillende namen, i oei 
hij ons de vraag ontstaan, of misschien ook de volgende ottersooil 
in het oostelijk gedeelte van Java zoude kunnen voorkomen, en 
of welligt een van de beide gemelde namen tot dezelve betrek 
king heeft? want het komt ons eenigzins vreemd voor, dat een 
zoo karakteristiek en algemeen verbreid, maar overigens weinig 
gezocht dier, hij een en hetzelfde volk, dat dezelfde taal spreekt, 
onderscheidene namen zoude dragen , te meer, daar de otters schier 
volstrekt geene verscheidenheden opleveren. 
(11) Bladz. 27. Canis rutilans Naar de meening der 
bewoners van Java zijn er twee soorten van wilde honden op 
dit eiland , welke door de Sundanezen Adjakh (.[_) en Oesoeng- 
esang genoemd worden. Met den eersten naam bedoelen zij 
den Canis rutilans (Canis Javanicus, Fr.Cuv.). Deze leeft 
meest altijd óf alleen , öf paarsgewijze. Hij is ongemeen schuw, 
laat zich niet gemakkelijk door huishonden overvallen ; maar , 
wanneer zulks onverwachts geschiedt, dan verdedigt hij zich 
met moed , trekt , onder een hevig gebrom , een w ild , grijn- 
zend gelaat , zet de haren langs de ruggestreng regt over- 
eind, en legt op alle wijze de wilde en kwade geaardheid, 
aan den dag, welke hem eigen is. Hij houdt zich overigens 
meest op in groote bosschen en andere, van menschen weinig 
bezochte streken. 
De Oesoeng-esang zal iets kleiner en vooral lager op de 
poolen zijn dan de Adjakh, een’ spitser snuit en eene eenig- 
zins lichtere , geel-roode vacht hebben. Gew oonlijk zal men 
hem in troepen van 8 tot 15 in getal, die gemeenschappelijk 
met elkander jagen , aautreftèn. Het voornaamste voedsel dezer 
honden zoude in jonge wilde varkens en ICiedang’s (Cervus 
muntjac) bestaan , maar wanneer zij uitgehongerd zijn , zouden 
zij niet schromen , zelfs oude varkens aan te vallen en de groot- 
ste herten hardnekkig te vervolgen. De Oesoeng-csang moet 
in het geheel een zeer vermetel en ontzettend toornig dier 
zijn, dat moeijelijker nog dan de Adjakh te temmen is. 
Alhoewel hij in sommige streken van Java geenszins zeld- 
zaam moet wezen , hebben wij er echter nimmer een’ beko- 
men, en, in weerwil van alle aangewende moeite, zelfs niet 
een stukje zijner huid te zien kunnen krijgen. 
(12) Bladz. 29. — De Sundanesche bergbewoners op Java 
spreken van zes onderscheidene tijgersoorten, welke op dit 
eiland zouden voorkomen. Zij bezitten afzonderlijke namen 
voor dezelve , die vooral in hunne oude volksverhalen eene 
niet onbelangrijke rol spelen. Minder juist inlusschen zijn 
deze befaamde roofdieren zelve aan het grootste gedeelte des 
volks bekend, en inzonderheid sommige soorten, omtrent 
welke hunne vertellingen meestal zeer verward zijn. Zells 
de zoogenaamde O rang malini’s (* * (§) **) of geoefende lijger- 
Q In het Nederduitsch moet dit woord waarschijnlijk Simoeng 
worden gespeld en uitgesproken. 
(.].) Jdjakh of Adjotih beteekent in hel Maleisch: uitnoodigen, 
aansporen, aanhitsen, tergen, kwellen, vertoornen, enzv. 
(**) liet woord Malim of Moealiem , dat van het Arabisch afstamt, 
beteekent, volgens Marsden, eigenlijk stuurman, gids, meester, 
opziener enzv. In sommige streken van den Archipel is het niet 
alleen voor deze verschillende beteekenissen in gebruik, maar men 
verstaat daaronder ook dikwijls iemand, die zich in deze of gene, 
hetzij wezentlijke of gewaande kunst , eenige bekwaamheid ver- 
worven heeft , of die voorgeeft te bezitten. Zoo noemt men op Java 
