53 
drie jongen had , binnen een kort tijdsbestek gerooid werd. 
Soortgelijke trem’ige voorvallen worden door de inlandeis 
gewoonlijk op de zonderlingste wijze beoordeeld, en met 
de bijgeloovigste uieeningen, zoowel omtrent de dieren als 
omtrent hunne slagtoffers , in overeenstemming gebragt , en 
meestal toegeschreven aan den invloed van kwade geesten , 
betooveringen en andere bovennatuurlijke oorzaken. Hoe 
gedrogtelijker en dwazer het denkbeeld is , dat een oude 
Malim , op grond van allerlei gehei m zi n nige onderstellingen , 
dienaangaande uitbrengt , des te meer mag hij rekenen op 
de algemeene bewondering van het ligtgeloovige volk. lot 
deze ongerijmdheden behoort ook het gevoelen, dat de 
Lakbok veel meer van bruin- en zwartkleurige mcnschen 
zoude houden, dan van blanke, enzv. Yan zijne verbazende 
ligchaamskracht wordt zeer hoog opgegeven. De volwassen 
Lakbok zoude, met een twee- of driejarig rund in den muil , 
zonder de minste moeite , over heiningen en slooten heen- 
springen ; en een paar dezer schrikbarende roofdieren zoude 
den zwaarsten buffel, binnen zeer korten tijd van kant 
maken en den geheelen buit, op aanmerkelijke afstanden, 
door heg en struik , naar eenen donkeren schuilhoek kun- 
nen wegslepen. 
2) Meong santjang. Deze heeft over het algemeen zeer 
veel gelijkenis met den Lakbok , maar blijft eenigzins kleiner 
en, naar de uitspraak van sommige tijgervangers, verschilt 
hij tevens, min of meer, in kleur en teekening. De grond - 
kleur van zijne vacht zou een weinig levendiger rood, en 
de zwarte dwarsstrepen zouden minder regelmatig verdeeld 
en vooral in aanzienlij ker menigte aanwezig zijn , dan hij 
zijnen grooteren mededinger. Ten opzigte zijner geaardheid 
wordt hij overigens met den eersten volkomen gelijk gesteld : 
hij wordt voor even gevaarlijk en bloeddorstig gehouden; 
doch zou , uithoofde zijner mindere lichaamskrachten , bij 
voorkeur jong vee tot zijne prooi kiezen , en ook gaarne op 
geiten en zells niet zelden op honden jagt maken. In de 
duisternis van den nacht sluipt hij tot dat einde , vaak om 
de bewoonde velden, tuinen en gehuchten, en wanneer alles 
in rust is , dringt hij somwijlen tot tusschen en onder de 
woningen door , en overvalt aldus het eene of andere huis- 
dier in den slaap. Zelden gebeurt het, dat hem bij zoo- 
danige gelegenheid den eenmaal aangegrepen buit , door het 
rumoer en de vervolging van de met schrik ontwaakte men- 
schen en honden , weder wordt ontrukt , tenzij dat dezelve 
(*) Toetoel, beteekent gevlekt. De Maleijers op de westkust van 
Sumatra, noemen de Felis pardus, Rimau batee, bontkleurige tijger. 
Het laatste woord heet eigenlijk Jlntckh of Bntikh, onder hetwelk, 
in het huishoudelijke leven, een doek of ander stuk linnen wordt 
verstaan, dat herhaalde malen, in verschillende verwen is gedoopt 
geworden. In den tongval der genoemde inlanders worden echter 
niet zelden harde medeklinkers, ter verzachting van het geluid, bij 
hem te zwaar is, iu welk geval hij zich alleen vergenoegt, 
met er in de haast , ccnige stukken van af te scheuren en 
daarmede ijlings de vlugt te nemen. Gemeenlijk zal men 
bij zulke spoedig achterhaalde en aan den tijgermuil ont- 
weldigde dieren , de keel en den buik opengescheurd , en 
eenige gebetene of met de klaauwen geslagene wonden in 
den nek vinden. 
3) Meong malangbong. Deze wordt als de grootste 
panter van het eiland Java opgegeven. Hij zou in dat op- 
zigt, het midden houden tusschen den Meong santjang en 
de volgende soort. Zijne gele vacht is met grooto zwarte 
ringvlekken versierd. Hij is veel minder gevaarlijk voor 
den veestapel dan de beide vorige rassen , bepalende hij zich 
hooftlzakelijk tot het nazetten van jonge wilde runders, 
herten , wilde varkens , kiedangs , moschusdieren , paauwen 
enzv. Naar hetgeen sommige inlanders beweren, zou de 
Malangbong, door den honger gedreven, ook somtijds 
menschen overvallen, schijnende zulks evenwel tot de hoogst 
zeldzame gebeurtenissen te behooren. 
4) Meong toetoel (*). Onder deze benaming is de Sun- 
danesche panter (Felis pardus) het meest en het best op 
Java bekend. Naar ons oordeel is zoo min de bovenver- 
melde Meong malangbong , als de hier na te noemen 
Meong koembang , soortelijk van hem onderscheiden. Yan 
den eersten zoude hij door zijne mindere grootte en eenig- 
zins donkerder vel, dat met meer, doch tevens kleinere en 
digter ineengedrongene oogvlekken bedekt is, hoofdzakelijk 
afwijken ; zijne identiteit met den Koembang of de zooge- 
naamde Felis melas van Péron, is reeds door den Hoogleeraar 
Reinwardt aangetoond (f ). Daar hij in sommige streken van 
Java de gemeenste van alle panters is , zoo wordt hij het 
vaakst door de inwoners gevangen, terwijl zijne zwarte 
variëteit slechts zeldzaam voorkomt. In zijnen aard zoude 
hij minder stoutmoedigheid aan den dag leggen, dan de 
Malangbong, naardien hij meest op kleine en zwakke die- 
ren, als jonge varkens, kiedangs, geiten, honden, kippen 
enz. jagt maakt. 
5) Meong koembang (§). Deze is , door zijne zwarte 
klem- , gemakkelijk te kennen. 
6) Meong kroel , aldus genoemd in nabootsing van liet 
brullende geschreeuw, dat hij vaak des nachts hooren doet. 
Dit is de kleinste van allen. Men vindt hem niet overal, 
althans in sommige streken niet dan hoogst zeldzaam, terwijl 
de uitspraak onderdrukt: aldus Pendee, voor Pendelth, kort; Daree , 
in plaats van Damt, bet land, de vaste wal; en zoo vele anderen. 
(+) Zie Teraminck, Monogr. de Mammal. Vol. I. p. 97. 
(§) Koembang en Rembang heeten in het Maleiseb onderscheidene 
eroote, zwarte hommels, waarvan de Xyl ocopa morio de meest bekende 
ks, dewijl deze veelvuldig de huizen bezoekt om in de drooge balken 
en planken van Laurier cn andere wceke houtsoorten, gaten te boren, 
14 
