55 
zich somtijds ook over liet bovenste gedeelte van den bui 
tenkant der ledematen uitbreiden. Het onderlijf is on 0 e 
vlekt en altijd eenigzins lichter dan de grondkleur van den 
rag; bij zeer jonge voorwerpen is de buik meestal giaamv 
achtig wit ; bij de ouden daarentegen gemeenlijk gedachtig 
graauw. De staart is meest eenkleurig zwart; doch men 
vindt ook eenige individuen, bij welke hij aan de punt, 
0,08 tot 0,14 lang, spierwit is. Op den bovenkop en 
van daar schuins opwaarts tot aan den ondeirand der 
ooren, is het haar meerendeels vuil wit en met donker e 
punten voorzien, die graauwachtig , graauw ach l i-, e ee.I , 
ook wel, vooral boven in het midden van den kop, zwart - 
achtig van kleur zijn. Het gansche vooiste gedeelte va 
den kop daarentegen is zwart of zwart-bruin, van we o 
kleur insgelijks de oogen omgeven zijn, en die zich ovci 
w r angen achterwaarts uitbreidt. Aan weerszijden van den 
neus is de bovenlip wit , en aldus bevindt zich ook een lan 0 
werpig wit vlekje onder ieder oog. De snuitborstels zijn zw at t. 
Zeldzamer ontmoetten wij op Java zulke vooiweip , 
wier grondkleur donker graauw, met bruin en geel 
gemengd was , en langs welker rug , in plaats v an stl C P ’ 
alleen donkere vlekken aanwezig waren. De kop is bij ‘ 
gewoonlijk meer graauwachtig , en de witte vlekken one er 
de oogen en aan de zijde van den neus , zijn somtijds slee it; 
flaauw aangeduid , en verdwijnen zelfs nu en dan gehee 
al. Dieren van deze kleurverdeeling kwamen ons het meest 
op Sumatra voor. 
Bij nog andere individuen , zoo als wij er meermalen op 
Borneo en Timor aantroffen, hebben de geelachtig brum- 
graauwe haren op de bovendeden van het ligchaam, zwarte 
punten , waardoor de rug een zeker vlokachtig gemarmerd 
aanzien verkrijgt. Somwijlen heeft zelfs de zwarte kleur, 
langs de ruggestreng, de bovenhand. De staart is zwart; 
en deze kleur hebben ook de pooten, de meeste haren m 
den nek en die, welke de ooren van achteren bedekken. 
De kop is meer of min zwart-bruin, met slechts weinige 
witte haren onder de oogen, en eene vuil gedachtig witte 
vlek op de wangen voor de ooren. 
Dat de staart van deze soort aan het voorste ge ee te 
zoude zijn opgerold, is eene volstrekte dwalin-,, a ' 
ontstaan door den misvormden groei van dit deel bij 
dier , dat Fr. Cuvier met eenen aldus onnatuui lijk p cki o 
staart heeft doen afbeelden. De Paradoxuri hebben eenen 
even reglen staart als de Viverrac, Mustdae en de meeste 
langstaartige roofdieren, en kunnen zich ook evenmin als 
deze, met denzelven aan de takken vasthouden. 
(16) Bladz. 32. Paradoxurus leucomystax. — Van deze 
soort hebben wij er slechts twee bekomen; eene op de westkust 
van Sumatra en eene andere in de binnenlanden van Borneo. 
Het Sumatraanschc voorwerp is een zeer oud wijfje van 
ongemeene grootte. De lengte van het ligchaam bedraagt 
0,595, en die des staarts 0,65. De kop , hals en het voorste 
gedeelte van den rug, benevens de voorpooten, zijn donker 
bruin; op den nek en de schouders gaat deze kleur nage- 
noeg in het zwart-bruine over. Aan weerszijde van den 
kop , naai- de ooren , ziet men eene groole vaal gele vlek. 
De lange, stijve baardborstds der bovenlip, hebben ook 
deze kleur; de punt van den staart, ter lengte van 0,162, 
is oker-geel; het overige gedeelte des staarts is, even als 
de rug, benevens de zijden van het ligchaam enden buiten- 
kant der achterpooten , rood-bruin. De buik is eenigzins 
lichter , trekkende dezelve meer naar het geelachtig bruin- 
roode. De kleur van den neus, alsmede die van de kale 
binnenzijde der ooren , is zwart ; de oogen zijn geelachtig 
bruin ; de nagels hoorngcel. 
Bij het exemplaar van Borneo , dat een veel jonger en 
kleiner wijfje is, heeft het ligchaam, over het algemeen, 
dezelfde kleur, zijnde de buik echter eenigzins lichter 
geelachtig rood. De punt van den staart is slechts ter 
lengte van 0,054 vuil wit. De kop is vaal geel, op het 
bovenste gedeelte in het bruinachtig gele , doch naar voren 
toe meer in het licht bruin overgaande. 
De Dajakkers van de Baritto- of Doeson-rivier, noemden 
dit dier Tohon oeivan. 
(17) Bladz. 32. Paradoxurus trivirgatus. — Ook bij 
deze soort neemt men verschillende kleurveranderingen waar. 
Het Leidsche Museum bezit er drie opgezette exemplaren 
van, die allen min ol meer van elkander afwijken. 
Bij het eene voorwerp zijn alle bovendeden van liet lig- 
chaam, benevens de pooten, zeer donker graauw, nagenoeg 
zwart-graauw ; het onderlijf is graauwachtig wit, en de 
voorste helft van den staart en ook de voeten zijn zwart. 
Langs den rug loopen op dezelfde wijze als bij de twee 
andere individuen, drie donkere strepen. 
Bij een ander exemplaar is het achterhoofd , de rag en 
de buitenkant der pooten gedachtig bruin; het achterste 
gedeelte des staarts is vaal bruin-ged, doch de voorste helft 
is zeer licht geel, en deze laatste kleur bezitten insgelijks 
de buik, de keel en de wangen. — De staart van dit indi- 
vidu is tevens een weinig langer, dan bij de twee anderen. 
Het derde voorwerp eindelijk , is bijna geheel witachtig 
geel; alleen de staart is eenigzins donkerder , nagenoeg rood- 
bruin, welke kleur ook de drie ragstrepen hebben. De 
snuitborstels zijn van alle drie de voorwerpen licht geel. 
(18) Bladz. 34. Sciurus modestus. — Dit nieuwe eek- 
horentje troffen wij in sommige bergbosschen op Sumatra 
zeer menigvuldig aan , terwijl het ons daarentegen in andere 
