56 
streken , zoowel op dit eiland als op Borneo , slechts schaars 
voorkwam. Het bereikt niet volkomen de grootte van 
Sc. plantam, Ljungh, met welke soort het overigens, wat 
de algemeene kleurverdeeling betreft, tamelijk wel over- 
eenstemt, met dit onderscheid nogtans, dat hem de lichte 
zijstreep ten eenemale ontbreekt. 
Op het bovenlijf is het haar aan den w ortel graauw, in 
het midden zwartachtig en aan de punten vaal geel. Aan 
de buitenzijde der ledematen trekt de laatstgenoemde kleur 
meer naar het rood -gele, en neemt tevens een grooter ge- 
deelte van de punten der haren in. Het onderlijf is ged- 
achtig graauw. De licht gedachtige haren des staarls zijn 
met breede zwarte ringen voorzien , en op het voorste ge- 
deelte van denzdven hebben de haren tevens witte punten , 
uitgezonderd die, welke zich aan het uiteinde bevinden, en 
eenkleurig zwart zijn. Aan de zijden van het ligchaam smelt 
de gedachtig olijf-bruinc kleur allengs in het lichtere on- 
derlijf w r eg. De suuitharen zijn zwart; de nagels bruin met 
witte punten. De lengte des ligchaams, van een oud wijfje, 
was 0,163, die des staarts 0,174. 
(19) Bladz. 34. Sciurus Rafjlesii. — Deze fraaije soort, 
door D r . Horsficld naar den Engdschen Oud-Luitenant-Gou- 
verneur vanlndië, en door Desmarest S. Prevostii genaamd, 
is in de lage boschlanden op Borneo vrij geméén. De 
voorwerpen door ons van dit dier, aldaar verkregen, 
wij hen inlusschen in menig opzigt , wat namelijk de kleur 
van hunne vacht betreft, aanmerkelijk af van die, welke 
het Leidsche Museum uit Malakka en Siam bezit , waar zij 
door den Heer Diard verzameld werden. Bij deze laatsten 
is het kleed doorgaans veel zuiverder en schooner geklemd, 
dan bij die van Borneo : een verschijnsel , dat ook bij Sc. 
bicolor en meer andere viervoetige dieren , op eene min of 
meer sterk in het oog vallende wijze, wordt opgemerkt. 
Bij oude Siamsche voorwerpen van de onderhavige soort, 
is de bovenkop, benevens de geheelerug en staart, glanzend 
git-zwart, de punt des staarls hiervan alleen uitgezonderd, 
welke gewoonlijk rood-bruin is. De breede zijstreep van 
het ligchaam , als ook de buitenkant van de achterpooten 
en somwijlen ook het bovenste gedeelte der voorpooten , zijn 
zuiver wit, en deze klem', doch van eenen minder zuiveren 
tint, vindt men ook meestal ter zijde van den kop. Op 
het benedenlijf zijn de haren hoog rood; bij sommige exem- 
plaren heeft de geheele onderarm deze kleur, terwijl bij 
anderen deszelfs buitenkant wit is. De afgeronde ooren zijn 
slechts dun met zwarte haren bedekt. 
Bij de individuen van Borneo daarentegen, hebben de 
zwarte haren langs de zijden van den rug, meest licht gele 
punten ; de zijstreep van het ligchaam is smaller en meer 
geelachtig wit ; de buitenkant van de achterpooten gewoonlijk 
vuil geelachtig graauw; de haren des staarts zijn veelal met 
geelachtige of grijze punten voorzien, waardoor de staart 
dikwijls een, uit zwarte en witte kleuren gemengd, zeer 
licht bont aanzien heeft ; alleen de punt is steeds bruin. 
De zijden van den kop zijn veelal bruin , nu eens in het 
roodachtige en dan weder meer in het zwartachtige over- 
gaande. Het onderlijf is licht rood ; bij enkele voorwerpen 
zijn ook de voeten rood; bij anderen zwart. 
(20) Bladz. 35. Pteromys elegans. — Onder den naam 
van Bieloek of Boloek verw isselen de Sundanezen op Java 
twee soorten van vliegende eekhorens, namelijk de hier 
bovengenoemde en Pteromys nitidus. De laatste is aanmer- 
kelijk grooter dan de eerste, die zich buitendien door haren 
zwart en grijs gemarmerden rug, van alle de tot heden 
bekende soorten van haar geslacht, op den eersten blik 
onderscheidt. 
Van boven is haar ligchaam digt met tamelijk lang, doch 
tevens zeer fijn en zacht haar bedekt. Op de vleugelachtige 
huidlappen aan de zijden, op de ledematen en aan den 
benedenkant van het lijf, is het haai- eenigzins korter en 
gladder tegen het vel aanliggende. 
De kop is bruin-rood , op het voorhoofd en de wangen 
somtijds min of meer witachtig , wanneer namelijk de lich- 
tere wortelkleur der haren te voorschijn komt ; op het ach- 
terhoofd en den nek , en van daar afwaarts over den rug tot aan 
de stuit , is de kleur van het haar ten deele zwart en ten 
deele licht grijs ; de eerstgenoemde klem’ is echter de heer- 
schcnde, doch zijn de zwarte haren aan hunne wortels, 
even als het wolhaar , graauw. Op sommige plaatsen vor- 
men de grijze haren vlokachtige vlekken , die tegen de zwart- 
achtige grondkleur van den rug sterk afsteken. Op de 
stuit , de ledematen en de bovenzijden der vleugelvliezen , 
is het haar fraai rood-bruin; de tamelijk dikke, ronde staart 
is éénkleurig roet-zwart : bij eenigzins jonge individuen is 
deszelfs kleur gewoon lijk meer zwartachtig bruin, maar bij 
zeer oude gaat dezelve veelal in een zeer donker zwart over. 
De keel , de borst en het geheele benedenlijf is licht geel- 
achtig rood. De ooren zijn met korte haren slechts dun 
bezet. De punt van den mond is wit; de snuitborstels 
zijn zwart en ook de bruine oogen van eenen kring dezer 
laatste klem’ omgeven. — De lengte des ligchaams van een 
volwassen mannetje bedraagt 0,324 , die van den staart 0,406. 
(21) Bladz. 45. Cervus russa. — Roesaea. Mindjangan 
betcekenen in het Maleisch een hert. Beide namen zijn in 
den Archipel gebruikelijk , doch op verschillende eilanden ; 
echter heeft het eerste woord eene grootere verspreiding dan 
het laatste. Op Sumatra noemen de Maleijers den Cervus 
equinus veelal slechts eenvoudig Boem , en in de Molukken 
