4 
de levenswijs des Orang-oetans is bekend geworden. — Even verward, als hetgeen wij aangehaald 
hebben, zijn de narigten, welke op eene middellijke wijze van den Sing-sing naar Europa zijn gekomen. 
D' . Ilaldc b. v. verhaalt in zijne reize, dat de Sin sin, naar het berigt, dat door gansch Se chuen van 
denzelven gegeven wordt, eene soort van aap schijnt te zijn; dat hij zoo groot is als een man van 
middelbare lengte; grootere gelijkenis met den mensch heeft, dan met andere apen; zoowel in zijne 
handelingen, als door de gemakkelijkheid, waarmede hij op zijne achterste pooten gaat. Uit deze berigten 
zoude men moeten opmaken, dat dit dier in het midden van het Chinesche rijk, tot op 30° N. breedte leef- 
de, hetwelk om onderscheidene redenen niet wel mogelijk is. In verschillende beschrijvingen van Hai nan 
vindt men daarentegen vermeld, dat de Sing-sing ook op dit eiland gevonden wordt, hetwelk al wederom 
eene onmogelijkheid is, uithoofde der natuurlijke gesteldheid en groote bevolking van hetzelve. Misschien 
heeft Abel Rémusat de meeste aanleiding gegeven, om de Zoölogen te dezen opzigte in verwarring te 
brengen. Deze beroemde geleerde zegt in zijne vertaling (*) der beschrijving van Cambodja, door den 
Chineschen officier TschinlaFoungthouki, die dat land in het jaar 1295 heeft bezocht, en, behalve den 
leeuw, ook den Sing-sing als daar voorkomende, opgeeft, het volgende: ))le Sing-sing est représenté dans 
quelques deseriptions, comme un homme fabuleux qui a une tête de chien et un corps d’homme, qui 
parle, etc.; rnais il y a tout lieu de croire qu’on a désigné par ce nom 1’Orang-outan ou le Joeko.” Hoe 
ongenoegzaam deze door Abel Rémusat aangehaalde beschrijving is, om daaruit de gevolgtrekking te 
maken, dat er een Orang-oetan mede bedoeld is, zal wel geene nadere toelichting behoeven. — Eindelijk 
voegen wij hier nog bij , dat ons ook de Japansche Encyclopediè'n geene nadere ophelderingen aangaande 
den Sing-sing geven; ofschoon de tot Cochinchina voorkomende Hylobates bekend is, zoo als zulks uit 
eene meesterlijke, zonder twijfel naar het leven vervaardigde beschrijving van dezen aap en bijgevoegde 
teekening, welke in het bezit is van den Heer von Siebold, ten duidelijkste blijkt. De beteekenende naam 
van dit dier is in het Japansche dialect van het Chinesche Ienkó sarü, woordelijk: hang-arm-aap. Wij 
zien uit het aangevoerde, dat er eigenlijk geen enkel bewijs voor de aanwezigheid van den Orang-oetan 
op het vasteland van Indie kan worden bijgebragt. Wij zijn zelfs geneigd, de meening, dat dit dier in 
die gewesten leeft, voor onwaarschijnlijk te houden, en vestigen ons gevoelen op de volgende gronden. 
Volgens de waarnemingen, omtrent den Orang-oetan op Romeo en Sumatra gedaan, blijkt het, dat deze 
dieren nooit in bergachtige streken, zoo als men altijd voorondersteld heeft, maar alleen in lage moeras- 
sige vlakten leven (j-), en hun eene heete luchtstreek noodzakelijk is. Daar er op Java geene dusdanige 
zeer uitgebreide vlakten bestaan, mag men uit dien hoofde reeds vooraf opmaken, dat de Orang-oetan 
daar niet kan voorkomen. Het schiereiland Malaeca, als eene lange, smalle, in zijne lengte met berg- 
ketenen doorsnedene landstrook, zonder groote rivieren, en alleen op het smalle punt, bij de landengte 
Krah, lage vlakten vertoonende, biedt evenmin als Java, eene gunstige verblijfplaats voor deze groote 
apen aan; terwijl men buitendien, wanneer aldaar wezentlijk Orang-oetans gevonden werden, daarvan 
op de naburige Engelsche Etablissementen, zoo als op Singapoer en Poeloe-Pinang wel zoude kennis 
dragen. Meer geschikt voor de levenswijze dezer dieren zouden misschien de vlakten zijn, w r elke zich 
( + ) Nouvelles Mélanges Asiatiques, Paris 1829. I. p. 138. 
(-J-) Het blijkt uit het verhaal van Abel Clarke en de getuigenis der inboorlingen, dat het voorkomen van den Orang-oetan 
aan de westkust van Sumatra , slechts als toevallig moet worden beschouwd. 
