18 
vermits het zoogenaamde kleine bekken, uithoofde van het schrale vleeschbekleedsel, eene veel te puntig 
uitstekende gedaante heeft, om tot een gemakkelijk steunpunt te kunnen dienen van het zware ligchaam: 
deze omstandigheid verpligt dan ook den Orang-oetan om, bij het nederhurken, zijne achterbeenen 
tot ondersteuning van de stuit te gebruiken, zoodat deze laatste steeds vrij van den grond blijft, en 
het dier, regtop zittende, alleenlijk op de achterste ledematen rust. Doch ook deze zijn, wegens hunne 
onevenredige en, als ware het, kreupele gedaante, en vooral uithoofde van de zoo eigenaardig binnen- 
waarts gekromde achterhanden, veel meer tot het klimmen en vasthouden van dunne voorwerpen, dan 
tot het loopen of nederzitten op den platten grond of op eenen grooten boomtak geschikt. — De wijze, 
waarop de Orang-oetan boomen bestijgt en in derzelver kruinen rondklautert, gelijkt over het geheel, 
zoowel wat zijne bedaardheid en voorzigtigheid, als wat het gebruik zijner ledematen betreft, meer 
naar eene menschelijke handeling, dan naar die, welke men gewoonlijk bij andere apen waarneemt. 
Terwijl hij met zijne lange voorarmen groote stammen omvat of naar hoogere takken grijpt, en het 
ligchaam vervolgens ophaalt, dienen hem de achterhanden daarbij tot ondersteuning en vasthouding. 
Somtijds zelfs rust hij een geruimen tijd, enkel op deze laatsten, hetgeen voorzeker eene sterke spier- 
kracht van die deelen kennen doet. Zonder het vrije gebruik van beide achterhanden, schijnt de 
Orang-oetan slechts zeer moeijelijk te kunnen klauteren- de verlamming van een achterbeen, hetzij 
door een schot of anderzins te weeg gebragt, belemmert hem althans bij die verrigting veel meer, 
dan zulks bij andere apen het geval is. Beter verduurt hij nog het gemis van een’ voorarm, in welk 
opzigt de Orang-oetan alzoo aanmerkelijk van de Hylobates verschilt, bij wier beweging de achter- 
ledematen slechts eene zeer ondergeschikte rol spelen, vermits zich deze dieren, zelfs wanneer zij 
vlugten, alleen met de voorhanden vastklampen en, aldus hangende, zich van tak tot tak en van boom 
tot boom voortslingeren. Deze wijze van klauteren is den Orang-oetan volstrekt vreemd, en hij bezit 
zelfs niet zooveel vaardigheid om eenen kleinen sprong te durven wagen. Onder het klauteren beweegt 
hij gewoonlijk beurtelings óf eene voor- en eene achterhand, óf, na zich met de beide voorhanden 
behoorlijk vastgeklampt te hebben, verandert hij met de beide achterleden gelijktijdig van plaats. 
Bij het overgaan van den eenen boom op den anderen, zoekt hij steeds zoodanig eene plaats, alwaar 
de takken van beide boomen elkander vrij digt naderen, of liever nog, elkander aanraken. Zijne 
omzigtige bedaardheid, zelfs in de grootste hitte der vervolging, is verwonderlijk. Vooral valt de 
zekerheid en het overleg, waarmede hij daarbij te werk gaat, ten sterkste in het oog. Langzaam en 
voorzigtig schuift hij alsdan over een’ grooten overhangenden tak henen, legt zich plat en zoo lang 
mogelijk uitgestrekt op denzelven neder, en beproeft door wippen en buigen niet alleen de sterkte van 
den tak, maar tracht tevens, door de zwaarte van zijn ligchaam, denzelven allengskens zoover neder 
te drukken, tot het voorste gedeelte eindelijk tegen den naaststaanden boom aanleunt, en hij alzoo, 
dooi middel van deze soort van brug, den voorgenomen of door den nood geboden overtogt veilig 
volbrengen kan. — Uit dit een en ander blijkt genoegzaam, dat de Orang-oetan, eenmaal door den 
jager ontdekt en uit zijne schuilplaats gedreven, dezen door vlugheid en vaardigheid niet gemakkelijk 
kan ontsnappen. Wat hem echter aan behendigheid in het klimmen en springen ontbreekt, wordt 
hem door de list en het beleid, waarmede hij zich weet te verschuilen, eenigermate vergoed. In deze 
laatste eigenschap vindt hij dan ook het voornaamste redmiddel om zich aan de vijandige vervolgingen 
van den mensch te onttrekken. 
