19 
Minder vlug nog, dan op de boomen, beweegt zich de Orang-oetan op den grond. Zijn gang, waarbij 
hem steeds alle vier de ledematen ten dienste zijn, is eenigzins waggelend en schijnt hem in het algemeen 
veel inspanning te kosten. De snelheid van denzelven overtreft naauwelijks den gewonen tred van een 
mensch, en na eene korte poos wint de laatste het hem weldra in spoed af. De onevenredige lengte 
der voorarmen, die onder het loopen slechts weinig gebogen staan, verhelFen het bovenlijf aanmerkelijk, 
zoodat het geheele lichaam alsdan nagenoeg de houding verkrijgt van een’ zeer oud’ man, die gebukt 
onder den last der jaren, met een’ g' 
ekromden rug en een’ stok in de handen gaat. Bij den gang 
regt voorwaarts gerigte houding; niet gelijk bij de andere 
heeft overigens het ligchaam eene gewone, ieg 
apen, welke meerendeels min of meer schuins loopen, uitgezonderd de Hylobates, die zich ook dien- 
aangaande, even als in zoo menig ander opzigt, van alle hunne overige talrijke familiegenoolen op 
eene merkwaardige wijze onderscheiden. Bij deze namelijk bestaat de gang m een waggelend sprin- 
gen, dat slechts van korten duur is, vermits zij daarbij alleen de achterste ledematen gebruiken en 
het ligchaam bijkans geheel opgerigt houden. Hun eigenlijk verblijf is derhalve, even als dat van 
den Orang-oetan, op de boomen: want bij beiden is de bewerktuiging der handen geheel tot het klau- 
teren ingerigt. 
De Orang-oetan is zelfs bij den gang op de aarde niet in staat, om zijne aehterhanden volkomen plat 
op den bodem neêr te zetten; hij houdt haar altijd eenigzins naar bmnen gekeerd, zoodat hij nagenoeg 
op den buitenkant loopt; alleen het achterste gedeelte der palm raakt daarbij meer vlak den grond, 
. ... , i i , u-Kiir m pi de bovenzijde van hun voorste lid op de aarde rusten, 
terwijl de gekromde vingers gedeeltelijk met c j i 
. . , . . jpdpre hand volkomen het geval is. De vóórhanden zijn bil 
hetgeen met de twee buitenste vingers van ieaere u» ° J J 
den gang, ten opzigte van die van achteren, in eene tegenovergestelde rtgtmg gedraaid, zód namelijk, 
dat in stede van de buitenzijde, de binnenkant van dezelve hoofdzakehjk tot steunpunt gebezigd 
. , ok r insgelijks zoodanig naar buiten gebogen, dat hunne voorste 
wordt. De vingers van deze zijn alsdan ms 0 eij 
, . .... .. , vinders, met de bovenzijde op den grond steunen, terwijl 
leden, voornamelijk die van de twee binnenste vm 0 ei , ° J 
. .. ... . onderen tot tegenstut dient. — De voorstelling van eene 
de vrij en regt staande duim, met zijne punt van onoei e » 
.. i i rvw dp twee achterledematen zoude loopen, gelijk sommige 
regtstaande houding, waarbij het dier enkel op de twee , 
... .... n .„ n aan te nemen, is geheel en al onjuist. Alle op deze wijze, 
schrijvers geneigd zijn van den Orang-oetan aan 
.... t v in handen, afgebeelde dieren, zijn even onnatuurlijk, als de 
en gewoonhjk zelfs nog met eenen stok in de nai > ° 
. -.u met stokken, boomtakken en steenen tegen den mensch 
meenmg valseh is, dat de Orang-oetan zich met sum , 
zoude verdedigen. 
t. , . ... v n jp voorste ledematen des Orang-oetans, is intussehen niet slechts 
De buitengewone ontwikkeling van de vooisic 
van groot nut voor dit dier bij het bestijgen van zware boomstammen, maar vooral ook bij het inzamelen 
van voedsel ten hoogste nuttig. Had de Orang-oetan zulke ongemeene lange armen „iet, hij zoude, 
...... . .... i „ ma7X vaarte al die vruchten missen, welke aan eenigzins hooge, 
uithoofde zijner aanmerkelijke lichaamszwaarte, ° ° ’ 
. .. , zich aan de buitenste punten der groote boomkroonen 
maar ranke struiken en heesters groeijen oi zien j 0 
Itevinden. Thans echter is hij in staat om zelfs van ver uitstekende dunne takken, de vruchten af te 
plukken, zoo al niet onmiddellijk, dan toch door dusdanige takken aan hun zwak gedeelte om te buigen, 
naar zich toe te halen of van voren af te breken. 
