21 
, T . c , i, _ i i„ no -p ruwe hoofdhaar en de zware, roode baard onder de kin, een 
zijn wezen. Vooral gat hem nei w b ) 
.... ,. ir D 7 ; c h zijne ontzettende kracht, waarvan hij soms, wanneer men hem 
woest aanzien. Hij dit alles voe 0 uc j 
, , _ _ pnp hpvioe wiize gebruik maakte. JL)e geheele ligehaamsbouw van den 
met eenen stok wilde plagen, op eene hevige wy 0 o o 
^ , j„ ^„ideliike kenmerken eener buitengewone krachtsontwikkeling: de 
Orang-oetan draagt trouwens de duiaenjKc kc ° ö 
, Aa r.naprïieene breedte zijner schouders, tussehen welke de korte hals 
sterkte van zijn gebeente; vooral de ongemeene n j 
snieren, voornamelijk van het bovenlijf: alles, met een woord, vereemgt 
biina verscholen ligt; de stevige spieie , 
, , Ons o-root levend dier was daarenboven valsch en ten hoogste 
zich om zijne krachten te vermeerderen. — Uns ö io 
. . i •• f i an r | ff tte het zich, onder een zwaar gebrom, langzaam 
boosaardig. Kwam men hem eenigzms nabij , dan ö * . _ 
VI hi.lr naar het punt, waar het een 7 aanval op wilde doen; schoof, 
op; staarde met bijna onbewegelijken bl.k naar pu , ' ’ 
e opening der sterke ijzerhouten stijlen van zijn hok, en 
behoedzaam met de ééne voorhand, tot aan eene ope 0 j J 
, . . . ;1anp i raet zijne lange armen naar buiten, meestal naar het aangezigt 
greep vervolgens eensklaps en pijisne j 
,,ii „aam r>verlc°\ als bil deze verraderlijke uitvallen, het het dier ook 
der mensehen. Evenveel bedachtzaam ovenc 0 , a j . . , , ... . .. .. , 
„ ppr het voedsel of drinken ontving, zich nedervhjde, zijn ligchaam 
bij andere gelegenheden blijken . wannec . 
J t „Wmeen vrij zindelijk, krabde zich op eene menschehjke wijze met 
zuiverde, enzv. Hij w r as over het al 0 e J 
, , j: p on( ler het krabben telkens met oplettendheid bezigtigd en, 
de matig lange nagels zijner voorhande , . ... , . i , c , , 
, | , fAa mpt bliikbare viesheid, aan de stijlen van het hok afgeveegd werden. 
wanneer hun eemg vuil aankleelde, me j .... ., 
~ ïoo-rlp hii onbetwistbaar eene vrij hooge mate van verstandelijkheid 
In al zijne manieren en handelingen le 0 J , , , 
. w r r.nvier ( ) te regt aanmerkt, dikwert te hoog geschat en 
, den dag en. ofschoon dezelve, gelijk 6- <- uïier ' D ’ ° ° 
6 ’ , toch d e stelling, dat zij die van den hond met verre over- 
veel geroemd is geworden, zoo zo .. . ...... 
ö ° „ewaagd en onzeker zijn voorgekomen, indien hij ons groot, 
treft, dien schranderen Geleerde even 0 o 
, * j i,ad onder de oogen gehad. Op het wilde gelaat van dit dier lag 
wild voorwerp slechts korten tijd had 
, • , • i „lk oen weemoedig gevoel uitgedrukt, dat het den opmerkzamen be- 
zulk eene diepe treurigheid en zuik ee 
1 ° 1 . . mpdeliiden opwekte. Zoolang deze groote Orang-oetan in 
schouwer insgelijks ernstig stemde en . . , „ 
gevangenschap geleefd heeft, genoot hij g 
aan den 
te 
aeen 
ander voedsel, dan alleen gekookte rijst, welke hij 
, . ’ , tan i innir er leerde eten. Al hetgeen hem van andere spijzen werd 
ongetwiifeld eerst door den dringends ° ........ 
° J ° ]f onderscheidene vruchten enzv., nam hij wel, uit meuwsgierig- 
geboden, als: brood, v eesc , z yan nabi j opme rkzaam onderzocht te hebben, wierp hij 
heid aan, doch na dieigeij e v onlettendheid, waarmede hij alles besnuffelde, strekte zich 
dezelve altijd onverschillig weder weg. 1 ,. , - , . j 
J ö , • lüksch voedsel werd toegediend. Hij kreeg die droog gekookt, 
zelfs ovei de lijst uit, ie iem o * e ten; doch altijd koud en, ten einde er niet te veel 
gelijk de inlanders in Indië haar gewoon zij 
ö ,, • iiallphps zameiiftckneed. Met dezellde rust en bedaardheid 
van m het hok verloren zoude gaan, tot kleine bauetjes o , 
, , waar bij anders de meeste apen zulk eene gulzige drift aan den 
als m alles, nam hij ook zijn n neer z jj geheel alleen zijn, niet eens kunnen bedwingen, 
dag leggen, dat zij hunne vraatzucht, zelfs wanneer Ju J> “ 
ö OÖ nam n ooit meer dan een balletje rijst te gelijk in de handen. 
Onze gioote 0ian o oetan o . er naa r een ander. Na het eerst van alle kanten bekeken 
en greep, voor dat dit verorberd was, n.mmei na 
° . . . j n mond verdeelde het langzaam, hield de kleine beetjes een 
en beroken te hebben, stak hij het in aen ’ . ' . 
beo-on alsdan de korrels sterk te kaauwen. Leer opmerkelijk is het 
oogenblik tussehen de lippen en neg 
vooral, dat dit dier volstrekt geene tuinvi 
uehten aanroerde, maar dezelve, na eenige besnuffeling, telkens 
(*) Règne Animal. 1829. Tom. I- P- 
Mammalia. 
