27 
, , -w, j nnr diens onbekwaamheid om eenigzins regtstaande stammen te 
aanhoudend verblijf op de hoornen, 
beklimmen, eenigermate gewaarborgd wordt. 
n o-oetan schijnen, met uitzondering van bet gehoor, niet bijzonder 
De zintuigen van en ran 0 ndjo . en yol uitdrukking is, schijnt hetzelve toch eenigzins 
schern Alhoewel zijn licht biuin o o ..... , . 
scnerp. Ainoewei zj afleiden uit hetgeen wij, zoowel bij jonge dieren, 
kortzigtig te zijn. Wij meenen zulks te mo 0 e 
i j OT00te individu hebben waargenomen. Wanneer men aan 
als vooral ook bij bet boven vei me gaf j,jj onverwijld door gebaren en blikken zijn ver- 
dezen de eene of andere tuinvruc it hoogst waarschijnlijk in de verbeelding, dat zij van deze 
langen te kennen, om die vrucht te z y n . ZO odra hij echter de vrucht ontvangen en van alle 
of gene hem bekende en geliefde soo ^ ^ wier p fljj haar onverschillig van zich weg, zonder er 
kanten naauwkeurig bekeken en bes " n blik daarna eene tweede vrucht van dezelfde 
Tnnnde men nem een 
verder meer naar om te zien. ^ ^ ^ 0 p fl en geringen afstand van slechts vier tot zes 
soort, dan trachtte hij dat voorwerp, evenzeer magtig te worden, doch met geen ander ge- 
schreden, niet volkomen duidelijk sch ou den Orang-oetan, om alles, wat bij in banden krijgt, 
volg dan de eerste reis. De gewoon ^ a ]| ecIlj even als bijziende menschen, ieder voorwerp 
met groote oplettendheid te beschouw e met opmerkzaamheid te beruiken, is evenzeer aan de 
zeer digt onder bet oog te houden, m , • j iet ons voorgekomen, dat het reuk-orgaan 
jonge individuen geheel eigen. j xjo^nd, doch daarom juist niet bijzonder scherp 
van den Orang-oetan wel tot eene fijne once „„ Vinnrl h 
is; vermits hij steeds alle voorwerpen vlak teg 
de neusopeningen aan houdt. 
mo-en der handen bij den Orang-oetan hebben opgemerkt. 
Naar hetgene wij omtrent het tastver 0 v ; n0 -ers bezit, dan sommige andere Quadrumana. 
i .. i p fijn °'GVOg 1 in ’ 'o 
schijnt het ons toe, dat hij minci j s , i; n kunnen daarentegen als zijne voornaamste 
I de 2 oo rekbare onuemjj, 
Zijne groote vleezige lippen, vooia - ^ h’nnenzijde der lippen en inzonderheid met de onderlip, 
lastwerktuigen worden aangemerkt. Met ^ onderzoekt de Orang-oetan niet slechts zijne spijzen, 
welke hij tot dat einde eenigzins buitenwaarts ^ j^j cederen der menschen en alle andere dingen, 
maar hij betast met dezelve ook steenen, ^ ^ d j c j )em cen igzins vreemd voorkomen, neemt hij 
die zijne nieuwsgierigheid gaande maken. 1 een ig e malen langs het gebit heen en weder schui- 
gewoonlijk tusschen de lippen en de lande , ^ 0 nderlip speelt daarenboven eene belangrijke 
vende, alvorens er iets van in den mond t ^ ^ ^ met 0 pen’ mond de regendroppels opvangen, 
rol bij het nuttigen van vloeistoffen. Te J ^ ^ ^ water dompelen en vervolgens boven den 
of met hunne, van nature kromme hand , , beziet de Orang-oetan, lot datzelfde doel, 
i . ,• bunnen dorst lesscne , o 
opwaarts gerigten mond ledigen, ^ o-int het toevallig te regenen, dan steekt hij zijne onderlip, 
alleenlijk zijne lippen. Heeft hij doist en o yer vooru ; tj en van gt aldus zooveel regenwater 
in de gedaante van eenen grooten lepel, een ° om de onderlip, als ware het, tot eene soort 
op, als hem nut is. Van deze eigenaa ö individu telkens, wanneer het dorst had 
1 zien ons ^ y 
van waternapje aan te wenden, ^ „ederdruipen ; doch, vulde men de halve kokosschaal, welke 
en men eenig water van boven op hem ie ^ ^ nam j iet dier die schaal, met eene waarlijk men- 
zich als drinkvat in zijn hok bevond, met en goot b et voc ht in de lepelvormig verlengde 
sehelijke vaardigheid, met eene zijner 
