36 
eenc smalle, doch echter vrij dikke spier was. Deze spieren, welke in al de voorwerpen van Simia satyr os , Linn. 
en Hylobates syndactylus , door mij onderzocht, aanwezig waren, en bij Simia seniculus, Linn., ook door mij beschreven 
zijn O, waren bij Simia troglodytes, Linn. niet aanwezig, en ook Tyson en Traill maken van dezelve geen gewag; 
zoo verre mij bekend is, zijn zij tot nog toe door niemand te voren beschreven. Eindelijk hij de vereeniging van 
het grondstuk met de hoornen, waren de musc. omo-hyoidei ingeplant; deze waren evenmin als de voorgaande, door 
een peesachtig gedeelte in twee gedeelten verdeeld, maar eindigden bij hunne inplanting in eene smalle, lange pees. 
De musc. stylo-hyoidei waren zeer sterk, bij hun begin en einde peesachtig; van eenen zeer dunnen en korten processus 
styhformis tot het ossiculum graniforme nederdalende , zonder in verband te zijn met den musc. abductor maxillae , bij 
den mensch gewoonlijk musc. biventer maxillae inferioris genoemd. 
Strottenhoofd en huchtpijp (f). 
Gelegenheid gehad hebbende om de luchtpijp met alle bare deelen en de tong, niet alleen in bet voorwerp door mij 
ontleed , te onderzoeken , maar ook tevens daarmede die deelen uit een ander volwassen mannelijk en eenen volwassen 
vrouwelijken Orang-oetan te vergelijken , heb ik dezen mannelijken larynx gebezigd tot het vervaardigen der hierbij gevoegde 
afbeeldingen, zijnde dezelve van een meer sterk aanzien. Van beide deze laatstgenoemde waren de luchtzakken a ge- 
sneden en de buizen alleen overgebleven, waardoor het derhalve onmogelijk was te bepalen, of in deze voorwerpen 
twee of slechts één luchtzak waren aanwezig geweest (jjj). 
Het schildvormig kraakbeen (cartilago thyreoidea ) (J bestaat uit twee groote platen, onder eenen stompen hoek te 
zamen aan de voorzijde vereenigd, zonder dat het bovenste gedeelte van eenig belang uitpuilde of den zoogenaamden 
adams-appel vormde. De zijdehngsche gedeelten ( 4 .) zijn voorwaarts hoog, terwijl achterwaarts de boven- en onderrand is 
uitgehooid. Het onderste uitsteeksel is kort en dik, door eenen stevigen band met het ringvormig kraakbeen verbonden; 
het bovenste uitsteeksel is lang, eenigzins gekromd en door een’ band vereenigd met den hoorn van het tongbeen. 
De buitenste oppervlakte is geheel glad , zonder eenige verhevenheid voor de inplanting van den musc. sterno-thyreoideus 
en hyo-thyreoideus , terwijl tusschen deze heide spieren zich een gedeelte van het kraakbeen bloot en glad vertoont ; 
ook is in dezelve geene opening aanwezig tot doorlating van bloedvaten of zenuwen. 
In den mannelijken Orang-oetan, door ons ontleed, 
Is de grootste hoogte 0,036. 
De kleinste hoogte 0,026. 
Lengte tusschen de uiteinden der uitsteekselen 0,043. 
Breedte der bladen 0,048. 
Afstand tusschen de onderste uitsteeksels 0,030. 
Afstand tusschen de bovenste uitsteeksels 0,052. 
In den tweeden mannelijke 
0,039. 
0,026. 
0,050. 
0,057. 
0,030. 
0,055. 
In den vrouwelijken, 
0,025. 
0,016. 
0,029. 
0,038. 
0 , 020 . 
0,038. 
Het ringvormig kraakbeen (cart. cricoidea ) (**) is dik en daardoor zeer stevig (-j— j-) ; aan de achterzijde hoog 
opklimmende, heeft hetzelve eenen dikken uitstekenden rug; de ter zijde van denzelven zich bevindende oppervlakten 
voor de musc. crico-arytaenoidei postici (§§) , zijn slechts weinig uitgehooid. De gelediugs-oppervlakten vóór de carti- 
lagines arytaenoideae zijn groot. Ter zijde ziet men eene driehoekige , eenigzins uitgehooide oppervlakte ( ) , we lke 
aan de bovenzijde eenen dikken uitpuilenden rand heeft. Uit deze oppervlakte komt de musc. crico-thyreoideus. 
(* *) Beschrijving van het werktuig tot vorming van het geluid bij Simia seniculus, Linn., in de Nieuwe Verhandelingen 
der Eerste Klasse van het Koninkl. Nederl. Instituut. Amsterd. 5 ie Deel. A°. 1834, in 4°. 
(f) Plaat d. fig. 1, 2, 3, 4 en 5. 
(§) Van deze drie strottenhoofden heb ik begrepen, de afmetingen bij ieder der kraakbeenderen te moeten opgeven. 
(*) Plaat 6. fig. 2, 3 en 4. i. 
(-(-) Aldaar fig. 3. b. 
(**) Fig. 2, 3 en 4. c. 
(ft) Ug- 5- a. a. 
(SS) Fig. 1 . h. h. 
(**) Fig. 3. e. 
