47 
viervoetige dieren, en haar maaksel ook bijzonder is. Uit haar beloop volgt dan ook, dat zij in geen verband staat 
met het tongbeen of deszelfs spieren. 
Bij Sirnia troglodytes, Linn. was de musc. biventer maxillae infeiioiis, wal, deszelfs gedaante, beloop, oorsprong en 
inplanting aanbelangt , volkomen gelijk aan dien der inenschen , en insgelijks aau het tongbeen vastgehecht , bij de 
aanhechting van den musc. stylo-hyoideus , welken hij echter niet doorboorde. 
De spieren van het aangezigt waren bij het afhalen der huid te veel beschadigd om van deze, of ook van de zenuwen 
des aangezigts iets te kunnen nagaan; alleen bleek het, dat de wangspieren (musc. buccinatores) en de rondgaande 
spier van den mond (musc. orbicularis oris ) zeer zwaai zijn. 
Yan de spieren, welke aan den hals gevonden worden en tot het tongbeen en de luchtpijp behooren, hebben wij 
reeds genoegzaam gehandeld bij de beschouwing dier deelen. Het zij genoeg, omtrent de overigen te zeggen, dat de 
borstbeens- en sleutelbeenstepelspieren (musc. sterno-cleido-mastoidei ) , de lange halsspieren (musc. longi colli) en die, 
welke tusschen het hoofd en den eersten en tweeden halswervel geplaatst zijn, en dus onmiddellijk tot de beweging van 
het hoofd behooren , in haren oorsprong en inplanting volmaakt overeenkomen met diezelfde spieren bij den mensch , 
doch allen zeer sterk waren. De nekband (lig. cervicale) was met dik. 
Spieren van den Romp. 
De overige spieren, die tol den romp zelven behooren, schenen met af te wijken van die der mcnschen. De spieren 
der ruggegraat zelve waren, zoo als reeds boven gezegd is, te zeer vermagerd, ingetrokken en gedeeltelijk in hare 
pezen te veel verhard en als gedroogd, om alle in derzelver bijzonderheden te kunnen worden nagegaan. Die spieren 
echter , welke onmiddellijk tusschen en aan de bijzondere uitsteeksels der wervelen geplaatst zijn , zoo als de doorn- 
spieren des rugs (musc. spimles et semi spinales dorst) en van den hals (musc. cermcis), moeten sterk op het bovenste 
gedeelte der ruggegraat werken, aangezien de doornwijze uitsteekselen der wervelen van den hals zeer lang zijn, hetgene 
voornamelijk zal vereischt worden, wegens de groote zwaarte van den kop, welke m geene evenredigheid is met de 
beenderen van den tronk. 
Spieren van het Schouderblad , het Sleutelbeen en den «irm.. 
De groote zaagspier (musc. serratus magnus. Scapulo-costien) neemt haren oorsprong met negen hoofden van even 
zoo vele bovenste ribben, en wordt, even als bij den mensch, aan den achterrand of basis van het schouderblad 
ingeplant; terwijl de langste of onderste hoofden meer bepaaldelijk aan deszelfs punt zijn vastgehecht. Tusschen de 
onderste hoofden zijn de bovenste hoofden der buitenste buikspier gelegen. 
De kleine borstspier (musc. pectoralis minor. Costo-coracoidien) komt met drie hoofden van de 3 lle , 4 de en 5‘ l<s rib, 
en hecht zich met een peesachtig uiteinde aan het ravenbeksw ijze uitsteeksel (*). 
De optrekker van het schouderblad (musc. levator scapulae. Trac/ielo-scapulien) kwam overeen met dien van 
den mensch. Bij Sirnia troglodytes, Linn. was, behalve deze spier, nog eene andere spier, afkomende van de 
dwarse uitsteeksels van den epistropheus en derden halswervel, en nederdalende vastgehecht aan liet sleutelbeen op 
eenen kleinen afstand van deszelfs verceniging met het ravenbekswijze uitsteeksel. Hij schijnt lot hetzelfde einde als 
de levator scapulae te dienen, en wordt door Tyson, levator claviculae genoemd. 
De schuinsche ruitspier (musc. rhomboideus. Dorso-scapuhen) was met in twee spieren verdeeld. Zij nam haren 
oorsprong van de doornwijze uitsteekselen der drie onderste halswervelen , en van de vier bovenste uitsteekselen der 
rejwmde» , en liep naar het middelste gedeelte der basis n het schouderblad. 
De monnikkapsspier (musc. cucullaris. Dorso-sus-acronnen) had eene breede aanhechting aan het achterhoofd, 
liep tot aan den benedensten rugwervel, en hechtte zich aan den doorn van het schouderblad en aan het sleutelbeen, 
even als bij den mensch. Zij had slechts weinige peesvezelen in het middelste gedeelte. 
De schouderbladstongbeenspier (musc. omo-hjoideus. Scapido-hyouhen) hebben wij reeds gezien , dat bij hare 
inplanting aan het tongbeen zeer dun en peesachtig is, en door geene tusschen beiden liggende pees in twee buiken 
verdeeld wordt. 
(*) Plaat 3. fig. 2. c. 
