66 
digt bij het zeestrand. Hij vertoeft vooral gaarne in de nabijheid van koilijplantaadjen en langs de 
kanten der boschvelden (Gaga's), welke Iaatsten hij in de stilte wel eens bezoekt, wanneer zij met mais, 
bataten en diergelijke gewassen beplant zijn en rijpe vruchten bezitten. Hij leeft bijna altijd in kleine 
gezelschappen van 4 tot 7, of zelfs tot 10 stuks j alleen zeer oude mannetjes of hoogdragtige wijfjes 
ontmoet men somwijlen geheel alleen. Gemeenlijk ontwaart men den Soerili op groote, zware boomen, 
ofschoon hij tot het opzoeken van voedsel, ook nu en dan naar het lagere hout afdaalt, en zelfs op de 
aarde naar afgevallene vruchten omzoekt. Zijne bange en wantrouwende geaardheid doet hem daar 
bijzonder omzigtig en oplettend zijn, zoodat hij bij de minste teekenen van gevaar, onverwijld tussehen 
het ruigt wegkruipt of ijlings naar de hoogte vlugt. Hij is ongemeen behendig in zijne bewegingen en 
koen in bet springen. Wanneer een troep dezer apen langs eene helling naar beneden wordt gejaagd, 
en zich van de eene hooge boomkruin naar de andere overwerpt, kan zulks zoodanig gedruisch en 
gekraak van de takken te weeg brengen, alsof een Rhinoceros of ander groot dier door het woud rende. 
Over het geheel houdt zich de Soerili gaarne aan die hellingen op, welke diepe valleijen bezoomen. 
Zijn voedsel neemt hij hoofdzakclijk uit het plantenrijk. Onder de vijgensoorten, op welke wij hem vaak 
zich zagen vergasten, verdienen Ficus conica en depressa voornamelijk genoemd te worden. Ook is hij 
groot liefhebber van de bloesems, de knoppen en vruchten der Erythrina indica, alsmede van onder- 
scheidene palm- en rottingsoorten, en dergelijken. 
Er is iets aandoénlijks in het gedrag en het pijnlijk benaauwde gezigt, dat men bij een’ aangeschoten’ 
Soerili opmerkt. Zoo lang hij nog eenige levenskracht bezit, stort hij niet ligt van een’ boom af, en daar 
deze apen vrij taai van leven zijn, verliest de jager hem gemakkelijk, in de onbeklimbaar hooge boomen, 
tussehen het donkere loof en de vele digte varen- en orchideè'nbossen, waarin hij zich sluw verschuilt, 
uit het oog. — De lucht, welke de Soerili bij zich heeft, is van eenen sterken, zoetachtigen aard. 
II. SEMNOPITHECUS MELALOPHOS. 
Tal). 12 bis. fig. 2 (kop, naar het leven). 
Deze, alleen op Sumatra door ons waargenomen aap, waar hij door de Maleijers Simpei wordt 
genoemd, heeft in grootte, ligchaamsbouw en leefwijze veel overeenkomst met Semn. mitratus. De 
Heeren Geoffroy en Fr. Cu vier hebben, in hun boven aangehaald werk, eene vrij goede afbeelding en 
beschrijving van hem geleverd. Wij zullen om die reden, hier alleen eenige opmerkingen mededeelen, 
aangaande de kleur zijner naakte deelen, met bijvoeging van eenige, door ons aan versch gedoode 
voorwerpen gedane metingen. 
Het kleine, platte, blaauw-zwarte en eenigzins gerimpelde gezigt van den volwassen Simpei draagt, 
even als dat van den Semn. mitratus, den stempel van eenen voorzigtigen, wantrouwenden en schuwen 
aard. Tot deze bijzondere uitdrukkingen des gelaats dragen de diepliggende, donker bruine oogen, 
en de eenigzins hol ingedrukte, kleine neus, ongetwijfeld zeer het hunne bij. De huid der ooren en de 
naakte deelen der handen zijn roetkleurig; de nagels zwartachtig. 
