heeft van dezen aap de eerste beschrijving en afbeelding geleverd (Lesson, Centurie zoologique, 
1 1. 40). Wij kunnen, wat de hoofdzaak betreft, tot die beschrijving verwijzen; doch moeten, ter 
nadere bepaling der soort, eenige verschillen opgeven, die het kleed onzer voorwerpen oplevert. Deze 
afwijkingen komen echter zoo menigvuldig voor, dat het bezwaarlijk is, twee of meer voorwerpen aan 
te wijzen, wier kleur volmaaktelijk met elkander overeenstemt; weshalve het ook moeijelijk valt, zoo- 
danige algemeene beschrijving der kleuren te geven, dat zij op alle voorwerpen kunne worden toegepast, 
en de vaste kenteekenen op te sporen , door welke zich deze aap van Semn. melalophos onderscheidt. 
In het algemeen kan men intusschen zeggen, dat Semn. flavimanus meer bont van kleur is; dat de 
kiemen onderling scherper tegen elkander afsteken en minder in het rood-bruine spelen, dan die van 
Semn. melalophos, bij welken laatstgenoemde kleur steeds de heerschende is. De staart en de overige 
viei ledematen zijn min of meer licht geelachtig bruin-rood en, bijzonder het eerstgenoemde deel, nooit 
zoo donker, als bij Semn. melalophos. De grondkleur van den rug is van dezelfde kleur, ofschoon een 
weinig lichter; doch alle haren zijn hier met zwarte punten voorzien, eene eigenschap, welke ook den 
haren aan de buitenzijde der voorste ledematen eigen is. De onderdeden van den romp, de binnenzijde 
der pooten en de wangharen zijn geelachtig wit met eenen meer of min roodachtigen tint. De haren 
van het voorhoofd zijn bleek gedachtig rood-bruin, maar dezelve worden aan de zijde van den kop door 
eene zwartachtige streep begrensd. De kuif is van voren insgelijks zwartachtig, van achteren daaren- 
tegen van dezelfde kleur als het voorhoofd. 
Omtrent de lengte van den staart neemt men bij Semn. flavimanus dezelfde afwijkingen waar, als, 
volgens onze opgaven, bij Semn. melalophos en rubieundus worden gevonden. Bij een oud mannetje 
der onderhavige soort was de staart 0,745; bij een ander mannetje 0,81; bij een groot wijfje 0,764 
en bij een ander voorwerp dezer kunne 0,84 meters lang. — Het gelaat is van eene zwartachtige 
loodkleur, met uitzondering der lippen, welke eene vuile vleeschkleur hebben. De oogen zijn bruin; 
de ooren bruinachtig met eenen vleeschkleurigen tint, en de naakte deelen der handen zwartachtig. 
Semn. flavimanus vindt men reeds in zeer jeugdigen leeftijd met het kleed, aan de ouden eigen. 
Zijn gelaat is alsdan eenigzins lichter loodkleurig; zijne oogen zijn donker bruin, en zijne ooren vuil 
bruinachtig. Een jong van het vrouwelijke geslacht, in de maand november verkregen, scheen ons toe, 
naar zijne grootte oordeelende, in maart of april van datzelfde jaar geboren te zijn. 
Wij vonden den Semn. flavimanus ter westkust van Sumatra slechts op ééne plaats, te weten in het 
groote vlakke voorland van het dislrikt Indrapoera. De bewoners noemden hem insgelijks Sitnpei , en 
zulks met zoo veel te meer regt, daar in die streek de S. melalophos niet schijnt voor te komen, ten 
minste door ons nergens aldaar gevonden is. Opmerkelijk is het, dat men, omgekeerd, in die oorden, 
waar deze laatste leeft, den S. flavimanus te vergeefs zoekt. — In de gemelde kuststreek kwam ons 
S. flavimanus zoowel in het hooge moerassige bosch nabij het strand voor, als in de meer bebouwde 
gedeelten, niet ver van het gehucht Pinangmoeda, dat, ongeveer eene dagreis van den zeeoever ver- 
wijderd, aan de linkerzijde der rivier Indrapoera ligt. Altijd vertoonde hij zich in kleine gezelschappen. 
