69 
Vervolgd wordende, legde hij groote vaardigheid aan den dag, om zich in de digtbladerige boomkroonen 
te verbergen. Allerhande plantaardige voortbrengselen strekten hem tot voedsel; vooral was hij gretig 
naar de vruchten van de Ficus lucescens en naar de bloesems van Erythrina indica. 
IV. SEMNOP1THECUS RUBICUNDUS. 
Tab. 9. fig. 1 (oud), fig. 2 (kop, van voren gezien), fig. 3 en 4 (schedel). Tab. 11. fig. 1 (jong). 
Ofschoon deze soort, op den eersten blik, groote gelijkenis schijnt te hebben met Semn. melalophos en 
flavimanus, vertoont zij toch bij eene nadere beschouwing aanmerkelijke verscheidenheden. Zij is 
eenigzins gezetter van gedaante, heeft een breeder, maar minder hoog en tevens dunner behaard gezigt, 
veel kortere wangharen, langere rugharen en eenen dikkeren staart; zij is donkerder en geheel eenvormig 
van kleur; de wenkbraauwen ontbreken, behalve in de eerste jeugd, geheel en al; zij kenmerkt zich 
bovenal door de haren van het voorhoofd, welke zich in de gedaante eener straalvormige haarkruin 
vertoonen (*): een verschijnsel, hetwelk bij de beide bovengenoemde soorten slechts in eenen zeei 
geringen graad wordt waargenomen. 
Deze nieuwe soort, van welke door een’ van ons, reeds vroeger, eene korte beschrijving is gegeven (j-), 
schijnt op Borneo, het eenige eiland, waar wij haar ontmoetten, den Semn. melalophos en flavimanus te 
vervangen, aangezien wij van deze beide Sumatraansche apen, op het eerstvermelde groote eiland, 
geen spoor ontdekt hebben. 
In grootte verschilt de Semn. rubieundus, van de met hem vermaagschapte soorten, weinig of niet. 
Zijn gezigt is, even als de ooren, blaauwachtig zwart; de lippen en de onderkaak zijn vuil vleesch 
kleurig. De iris is donker bruin. De neus is minder sterk ingedrukt en ook minder gerimpeld, dan die 
van S. melalophos en flavimanus, ofschoon men aan den wortel dien eigenaardigen knobbel ontwaart, 
welke het gezigt en den schedel dezer beide soorten kenschetst. De haren van het voorhoofd zijn 
langer dan gewoonlijk en verspreiden zich straalvormig uit een gemeenschappelijk middelpunt, naar a 
zijden. Degenen, welke naar voren gerigt zijn, overschaduwen het gezigt bijkans in eene horizonta e 
rigting en vervangen tevens de plaats der meer stijve, zwarte wenkbraauwen, welke bij deze 
vroegtijdig geheel en al schijnen uit te vallen. Door de sterke ontwikkeling der haai kruin des voorhoo d , 
komt de helmachtig opstaande haarkuif, meer dan dit gewoonlijk het geval is, op het achterhoofd te staa , 
en vertoont zich ook meer liggende of achterwaarts gerigt, dan bij de verwante sooiten. De haren 
wangen, welke bij deze soorten den zoogenaamden zwaren bakkenbaard vormen, zijn bij S. rub’c 
naar evenredigheid zeer weinig ontwikkeld en staan ook veel minder digt dan gewoonlijk. Ov ö 
wijkt de beharing des diers in het algemeen slechts daardoor van die van S. melalophos en fl v’ > 
dat zij langs de zijden van den rug en ook op den staart een weinig langer is, waardooi 
dikker en aan de punt met eenen sterker ontwikkelden kwast voordoet. 
(*) Overeenkomende met die, welke men bij Cercopithecus sinicus en ïadialus opmeikt 
(j-) Tijdschrift voor Nat. Gesch. D. 5. bl. 137. 
Manmama. 
